ลาดใจ ขณะเดียวกันก็ยื่นผลไม้ให้ “ข้าล้างมาแล้ว กินสิ!”
เฟิ่งจิ่วรับมา กล่าวว่า “ได้มาจากไหน? ภายในสำนักศึกษาไม่มีของพวกนี้นี่?”
“ใช้เส้นสายไปซื้อกลับมา” เขายิ้มกล่าว
“เป็นเช่นนี้นี่เอง วันนั้นพวกหัวหน้าตลาดมืดช่วยข้าไว้ จะส่งของขวัญขอบคุณให้พวกเขาหน่อย จึงอยากให้ท่านช่วยไปแทนข้าที”
“ได้ ไม่มีปัญหา แต่เจ้าต้องมอบป้ายคำสั่งเจ้าสำนักให้ข้า มิเช่นนั้นจะออกประตูสำนักศึกษาไม่ได้” เขาพูดจบแล้วยังถามอีกว่า “เจ้าจะส่งอะไรให้พวกเขา?”
เฟิ่งจิ่วยิ้มเล็กน้อย “ส่งของขวัญ แน่นอนว่าต้องส่งของที่พวกเขาต้องการที่สุด”
เธอหยิบยาสามขวดรวมถึงยารักษาแผลภายในออกมาพร้อมกำชับเขาอีกเล็กน้อย ขณะเดียวกันก็มอบป้ายคำสั่งให้ บอกให้เขาไปส่งพรุ่งนี้เช้า
หลังจากกวนสีหลิ่นจำไว้แล้วก็เก็บของไป นั่งกับนางตรงนี้สักพักถึงจะกลับ
เช้าตรู่วันต่อมา เขาถือป้ายคำสั่งออกจากสำนักศึกษา มุ่งหน้าไปยังตลาดมืดทางฝั่งตะวันออกเมือง…
ภายในตลาดมืด สองสามวันนี้ทุกคนกำลังแอบซุบซิบคุยกัน เพราะหลังจากวันนั้นที่หัวหน้ากับผู้อาวุโสรวมถึงผู้ฝึกตนระดับหลอมแก่นพลังได้รับบาดเจ็บกลับมา ภูตหมอก็ไม่ได้ส่งคนมากล่าวขอบคุณอะไรเลย ขณะเดียวกันพวกเขาก็ดีใจที่ไม่ตามไปด้วยตอนนั้น ยังยินดีในความโชคร้ายอยู่บ้าง
“โชคดีวันนั้นพวกเราไม่ได้ไป เจ้าดูสิ พวกหัวหน้ากับผู้อาวุโสกงรักษาตัวมาหลายวันสีหน้ายังซีดเซียว เมื่อเช้าข้าเห็นผู้อาวุโสกงจับหน้าอกไอด้วย!”
“ผู้อาวุโส
