้าหื่นนั่นกลับพุ่งหานักเรียนหญิงตรงหน้าไม่หยุดหย่อน น่าขายหน้าจริงๆ
มันหันไปก็เห็นนายท่านยืนพิงอาศรมยิ้มมองมาทางนี้ จึงลุกขึ้นวิ่งไปทางนางทันที
เหล่าไป๋กับพวกนักเรียนหญิงเห็นดังนั้นต่างหันกลับไปมอง เห็นว่าเฟิ่งจิ่วยืนอยู่ตรงนั้น นักเรียนแต่ละคนจึงลุกขึ้นยืนอย่างเขินอาย
“เฟิ่งจิ่ว วันนี้ร่างกายเจ้าดีขึ้นบ้างหรือยัง?”
“ลงจากเตียงมาเดินได้ คงดีขึ้นแล้วกระมัง?”
เฟิ่งจิ่วพยักหน้า ยิ้มเอ่ยว่า “มีสาวงามมาเยี่ยมข้าทุกวัน ข้าจะไม่สบายยังยากเลย!” พูดจบก็ยิ้มเดินมานั่งลงตรงโต๊ะหิน แล้วเลิกคิ้วเบาๆ มองพวกนาง “พวกเรามาคุยเล่นกันหน่อยไหม?”
พวกนางถูกสายตามีรอยยิ้มนั้นจ้องมอง ก็อดรู้สึกเหนียมอายไม่ได้ รีบบอกว่า “ไม่ๆ พวกเราออกมานานมากแล้ว ต้องกลับไปก่อน ครั้งหน้าแล้วกันนะ! ครั้งหน้าค่อยมาดูเจ้าอีก”
“เช่นนั้นก็ดี เหล่าไป๋ ไปส่งศิษย์คนงามทั้งหลายหน่อย” เธอให้สัญญาณไปทางเหล่าไป๋ข้างๆ
“ยกให้ข้าจัดการเถอะขอรับ!” เหล่าไป๋ฉีกยิ้มกว้างก่อนจะเข้าไปใกล้หนึ่งคนในนั้น “ศิษย์พี่เฉิน ให้ข้าเดินไปเป็นเพื่อนท่านดีไหม?”
“ไม่ต้องๆ พวกเราเดินไปกันเองก็ได้” ใบหน้าพวกนางแดงเล็กน้อย รีบร้อนโบกมือพลางเร่งฝีเท้าออกไป
เหล่าไป๋เห็นว่าแม้แต่มันยังไม่ต้องไปส่ง จึงเดินกลับมาข้างกายเฟิ่งจิ่ว กล่าวว่า “นายท่าน เสน่ห์ท่านไม่ได้มากไปกว่าข้าเลย ดูสิ ท่านออกมาก็ทำให้คนตกใจวิ่งหนีไปแล้ว”
………………………………………………….
