ไป แม้แต่พวกอาจารย์ข้างๆ ที่ตามออกมายังเบิกตาโตด้วยความตกตะลึง “เฟิ่งจิ่วคนนี้ทำบ้าอะไรกัน แม้แต่นอนยังต้องวางเขตอาคมกันเสียง? ทะ ทำไมนิสัยเขาถึงต่างจากคนอื่นเช่นนี้?”
“ข้าเคยได้ยินเขาบอกว่าตนเองมักจะหงุดหงิดตอนตื่นนอน หากนอนไม่พอแล้วถูกปลุกเสียงดังจะอารมณ์ไม่ดีมาก อีกทั้งเมื่อคืนเขาคงนอนดึกนัก วันนี้ไม่อยากโดนใครรบกวน ถึงได้วางเขตอาคมกันเสียงไว้ แต่นึกไม่ถึงว่าอาจารย์หลูจะเกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้น”
เยี่ยจิ่งเดินเข้ามาบอก นางเพิ่งเข้าไปดูอาจารย์หลูมา เจ้าสำนักบอกว่าทำได้เพียงประคองไว้ชั่วคราวสองสามชั่วยาม เวลาผ่านไปหากไม่มีใครช่วยเขาได้ เช่นนั้นเกรงว่า…
“ข้าจะลองเข้าไปดู” อาจารย์หลี่ว์กล่าว ตัดสินใจว่าจะไปตามด้วยตัวเอง ดังนั้นจึงให้นักเรียนทั้งสองคนนำทาง ก่อนจะเรียกพลังมุ่งไปยังอาศรมเฟิ่งจิ่วอย่างรวดเร็ว
เวลาเดียวกันนี้ รองเจ้าสำนักที่รีบมาตลาดมืดเร่งความเร็วขึ้น ยามก้าวเข้าประตูใหญ่ตลาดมืดกลิ่นอายจึงว้าวุ่นเล็กน้อย หลังจากยื่นป้ายคำสั่งจากเจ้าสำนักให้ก็ถูกเชิญเข้าไปด้านใน ไม่นานนักหัวหน้าตลาดมืดเดินยิ้มออกมา
“รองเจ้าสำนัก ทำไมถึงมีเวลามาหาพวกเราที่นี่ได้?” เขายกมือสั่งคนรับใช้ให้ยกน้ำชามา
หลังจากทำให้กลิ่นอายพลังมั่นคง เหล่ากวนก็ประสานมือเอ่ย “หัวหน้ากง ข้ามาหากะทันหันต้องขออภัยด้วย อันที่จริงมีเรื่องจะขอร้อง”
“โอ้? มีเรื่องขอร้อง? เหอะๆๆ รองเจ้าสำนักกวนต้องล้อกันเล่นแน่ กลุ่มอำนาจสำน
