างถึงเหมือนอยากจะกล่าวคำพูดในใจออกมา ตนเองอยากควบคุมยังทำไม่ได้ แม้คิดปิดปากก็ยังอ้าปากพูดต่อไปโดยไม่รู้ตัว
“นางแพศยาเยี่ยจิงถือสิทธิ์อะไรศิษย์พี่โอวหยางถึงชอบนาง? นางไม่มีค่าพอจะทำให้ศิษย์พี่โอวหยางหวั่นไหวด้วยซ้ำ ทุกครั้งที่ข้าเห็นนางล้วนอยากจะฉีกหน้ากากแสนเย่อหยิ่งนั่นทิ้ง เสียดายที่หาโอกาสไม่ได้ เหอะๆ นางน่ะเป็นคนโง่ถึงได้ตามข้าไปเทือกเขาหมื่นอสูร ข้าจงใจหลอกล่ออสูรศักดิ์สิทธิ์ไปไล่ฆ่านาง ไม่นึกว่านางจะโชคดีแม้เป็นเช่นนั้นแล้วก็ยังไม่ตาย เจ้าหน้าอ่อนสมควรตายเฟิ่งจิ่วนั่นช่วยนางไว้ เฮอะ ในเมื่อฆ่าไม่ได้ข้าก็จะทำลายนางเสีย นางเดินชิดใกล้เจ้าหน้าอ่อนนั่นไม่ใช่หรือ? ข้าแค่…”
………………………………………………….
ตอนที่ 704 ไล่ออกจากสำนักศึกษา
ผู้คนด้านล่างต่างอึ้งตกใจ มองไป๋รั่วเฟยคนนั้นเล่าความลับต่างๆ ไม่หยุดหย่อน ฟังว่านางพูดเรื่องใส่ร้ายเยี่ยจิงและปล่อยข่าวลืออย่างไรตั้งแต่ต้นจนจบ ขณะที่นักเรียนสำนักพลังวิญญาณพวกนั้นสูดลมหายใจ ภายในความคิดมีเพียงคำพูดประโยคหนึ่งผุดขึ้นมา
พิษร้ายแรงที่สุดคือหัวใจหญิงสาว!
เยี่ยจิงปฏิบัติต่อนางเฉกเช่นพี่น้อง นางกลับใส่ร้ายและทำลายชื่อเสียงความบริสุทธิ์ของเยี่ยจิงเพราะความริษยา ผู้หญิงคนนี้…ใจดำเกินไปจริงๆ
บริเวณไม่ไกล เฟิ่งจิ่วลูบๆ คาง ‘เจ้าหน้าอ่อน? เธอหน้าตาเหมือนเจ้าหน้าอ่อนหรือ? โกหกชัดๆ! ชัดเจนว่าเธอเป็นเพียงหนุ่มน้อยรูปงามที่ใครเห็นก็รักดอกไม้เห็นยังเบ่งบาน’
