บทที่ 716 ต้นกล้าตายเรียบ
“เอ๊ะ? นั่นคืออะไร?”
“ตรงไหน?”
“ก็ที่พวกนางนั่งอยู่นั่นไง”
“ข้าเห็นแล้ว เป็นม้านั่งกระมัง?”
“ปักดำกันอยู่ แล้วจะเอาม้านั่งมาทำไม?”
……
คนที่ไม่เคยปักดำมาก่อนย่อมไม่รู้ว่าการปักดำนั้นเหน็ดเหนื่อยเพียงใด
ต้องก้มกายอยู่แบบนั้นแล้วปักกล้าอยู่นานสองนาน มืออาจทนไหว แต่เอวรับไม่ไหวนี่นา
ถ้าไม่เชื่อละก็ ทุกคนสามารถลองก้มค้างอยู่กลางอากาศ เอื้อมมือลงไปแตะพื้นแล้วขยับไปทางซ้ายทีขวาทีดูก็ได้ ผ่านไปครู่เดียวก็จะเข้าใจเอง
ตอนแรกยังไม่รู้สึกอะไร เพียงรู้สึกว่าน่าสนุกดี แต่เมื่อเวลาผ่านไปนานเข้าก็ชักจะเริ่มปวดเอวขึ้นมา
แต่ปัญหาก็คือถ้าเมื่อยแล้ว ท่านยังสามารถหยัดกายขึ้นมาบิดซ้ายบิดขวา แต่คนปักดำนั้นต้องทำงานแข่งกับเวลา แล้วจะมีเวลาพักมากสักเท่าไหร่เชียว?
ปีที่แล้วพวกหลิ่วซื่อได้สัมผัสความลำบากนั้นมากับตัวแล้ว จึงรู้สึกขยาดต่องานปักดำอย่างมาก
เย่อวี๋หรานได้ประสบกับตัวมาแล้ว ย่อมจะคิดหาวิธีรับมือเรื่องนี้ จึงบอกให้ช่างไม้ไฉช่วยทำม้านั่งปักดำให้ด้วย
ม้านั่งปักดำก็คือม้านั่งปกติที่เสริมฐานรองไว้ข้างล่าง สามารถใช้เท้าเหยียบได้ หน้าตาเหมือนเรือ และสามารถใช้นั่งได้
“ม้านั่งปักดำ?”
ตอนแรกที่มีคนได้ยินหลี่ซื่อบอกว่าคืออะไรก็ยังคงงุนงง ไม่เข้าใจว่าของสิ่งนี้มีไว้ใช้ทำอะไร
“ฮ่า ๆๆ…ไม่รู้ใช่ไหมเจ้าคะ? ของสิ่งนี้มีไว้ใช้ตอนปักดำ ช่วยให้ไม่ปวดเมื่อยเอว และยังใช้นั่งพักได้อีกด้วย” หลี่ซ
