อก”
“เดาออกว่าอย่างไร?” เห็นชัดว่าเธอไม่เผยท่าทางเช่นผู้หญิงแม้แต่น้อย แล้วเยี่ยจิงมองออกได้อย่างไร?
“ลักษณะท่าทางดูไม่ออกหรอก แต่มือเจ้านุ่มมากไม่ใช่มือผู้ชาย หนำซ้ำ…”
น้ำเสียงนางชะงักไป สายตาหยุดลงตรงติ่งหูเฟิ่งจิ่ว “แม้เจ้าจะแปลงโฉม แต่วันนั้นตอนที่ข้าเข้าใกล้ข้างกายเจ้า กลับสังเกตว่าเจ้าเจาะหู ยังมีอีกอย่างคือกลิ่นกายหอมของผู้หญิง”
เฟิ่งจิ่วได้ยินเช่นนี้ก็เข้าใจทันที ที่แท้เป็นเช่นนี้เอง ไม่แปลกใจเลย แต่คนตั้งมากมายเพียงนี้ยังไม่มีใครรู้ นางกลับสังเกตรายละเอียดเล็กน้อยพวกนี้ ได้แต่บอกว่านางละเอียดถี่ถ้วนมากจริงๆ
“แต่เดิมทีข้าแค่คาดเดา หากเจ้าให้ข้าลูบคลำเสียหน่อย อาจจะยิ่งแน่ใจได้” สายตานางหยุดลงตรงหน้าอกแบนราบของเฟิ่งจิ่ว เอ่ยพลางยิ้มแย้ม
เฟิ่งจิ่วได้ยินก็ได้สติกลับมาทันควัน สองแขนกอดอกถลึงตามองตามสัญชาตญาณ ยิ้มขู่ว่า “เจ้าอย่าแม้แต่จะคิดเชียว”
“ไม่เป็นไร อีกหน่อยคงหาโอกาสได้” เยี่ยจิงยิ้มเอ่ย มองรูปลักษณ์เฟิ่งจิ่วที่แยกเพศไม่ออก ในใจทอดถอนใจเบา สวรรค์รู้ดีว่าตอนที่คาดเดาเช่นนี้นางตะลึงมาแค่ไหน?
นางคิดว่าเป็นไปไม่ได้ ถึงอย่างไรคำพูดท่าทางของผู้หญิงคนหนึ่งไม่น่าจะซุกซนรักอิสระและชั่วร้ายเช่นนั้น แต่เฟิ่งจิ่วดันทำได้
สำหรับเฟิ่งจิ่วคนนี้ที่เปลี่ยนบุคลิกได้มากมาย นางได้แต่ถอนใจยอมรับทั้งปากและใจ
………………………………………………….
