อุ่มร่มรื่น ทิวาคิมหันต์ยาวนาน เงาอาคารสะท้อนในสายชล
สายลมพัดม่านพลิ้วดุจวงคลื่น กุหลาบบานกรุ่นกลิ่นหอมกำจาย
ยามนั้นต้นกล้าในแปลงเพาะชำโตจนสูงกว่าระดับเข่าของผู้ใหญ่เสียอีก ถึงช่วงเวลาของการปักดำแล้ว
ก่อนจะเริ่มปักดำ ย่อมต้องเตรียมนาน้ำที่จะนำกล้ามาลงให้พร้อมเสียก่อน
“จูต้าเหนียง นาน้ำนี่ไถไปแล้วไม่ใช่รึ ทำไมยังต้องไถอีกเล่า?”
ทุกคนจำได้ดีว่าตอนแรกที่ทำแปลงเพาะชำ เย่อวี๋หรานก็ให้พวกตนไถนาไปแล้วหลายรอบ
เย่อวี๋หรานยิ้มแล้วกล่าวว่า “ตอนนั้นไถแล้วก็จริง แต่ก็ไถกันอย่างหยาบ ๆ ตอนนี้จะเอากล้ามาลงดินแล้วก็ต้องไถอย่างละเอียดกันเสียก่อน พวกท่านไม่เห็นหรือว่าคันไถที่พวกข้าใช้รอบนี้ต่างจากรอบที่แล้ว?”
ทุกคนย่อมสังเกตเห็นอยู่แล้วแต่ยังไม่ทันได้ถาม
“จริงด้วย จูต้าเหนียง พวกข้ากำลังจะถามอยู่แล้วเชียวว่าของพวกนี้มีไว้ทำอะไร? หน้าตาไม่ค่อยเหมือนคันไถเท่าไหร่เลยนะ”
ก่อนหน้านี้เป็นคันไถก้านโค้ง รอบนี้เย่อวี๋หรานเอาเครื่องมือขนาดใหญ่มาด้วยสองชนิด
“อันนี้คือคราดกระดาน*[1] หลังจากใช้คันไถก้านโค้งไถนาเสร็จแล้วก็ใช้คราดกระดานไถอีกรอบ ทำแบบนี้สามารถป้องกันไม่ให้ในดินหลงเหลือก้อนดินขนาดใหญ่”
“ส่วนอันนี้คือคราดฟันปลา*[2] ช่วยให้ไถนาได้ละเอียดมากขึ้น”
“พวกท่านอย่าเพิ่งร้อนใจ ประเดี๋ยวพอจูต้าใช้งานเสร็จแล้วทุกท่านก็จะเข้าใจประโยชน์ของมันเอง”
……
เย่อวี๋หรานยิ้ม บอกให้ทุกคนคอยสังเกตการณ์ก่อนแล้วก็จะเข้าใจเอง
แน
