ยสายตาระวังระไว
หลิ่วซื่อยังไม่ทันได้พูดอะไร จูชี ซานเป่า และซื่อเป่าก็วิ่งมาถึง
“พี่สะใภ้ใหญ่” จูชีแสดงคารวะอย่างมีมารยาท
“ท่านป้า” ซานเป่ากับซื่อเป่าทำท่าคารวะเลียนแบบจูชี
คำด่าของหลิ่วซื่อหยุดชะงักอยู่ในลำคอ จะพ่นออกมาก็ไม่ได้ จะกลืนก็ไม่ลง
“พวกเจ้าก็อยู่ด้วยหรือ…” หลิ่วซื่อมองจูชีด้วยสีหน้าพิพักพิพ่วน
ลูกรักของแม่สามี ทั้งยังเป็นซิ่วไฉอีกต่างหาก กล่าวตามตรง นางย่อมไม่กล้าไม่สำรวมท่าที
ต้าเป่าเห็นอย่างนั้นก็รู้สึกว่าหนังศีรษะชาวาบด้วยความกลัวว่าจะเกิดเรื่อง จึงโพล่งขึ้นมาว่า “อาเจ็ด ท่านมาหาข้าใช่ไหมขอรับ? ท่านหาตำราไม่เจออีกแล้วสินะ? ไม่เป็นไร ข้ารู้ว่าอยู่ที่ไหน ข้าไปหาให้ท่านเอง…”
แล้วหันมาบอกลาหลิ่วซื่อ บอกว่าจะไปช่วยจูชีหาตำรา
จูชีงุนงง “ไม่…”
ยังไม่ทันพูดจบก็ต้องเงียบไปเพราะสายตาของต้าเป่า
เอ้อร์เป่า ซานเป่า และซื่อเป่า: ไม่ใช่แบบนี้นี่ พวกข้ามาหาพี่ใหญ่ไม่ใช่หรือ?
แม้ในส่วนลึกของจิตใจจะเต็มไปด้วยความสงสัย แต่เห็นการกระทำของต้าเป่าแล้วก็ได้แต่เงียบเอาไว้
ต้าเป่าจึงพาเด็กน้อยทั้งหลายจากไปทั้งอย่างนี้
หลิ่วซื่อที่ยืนนิ่งอยู่ที่เดิม “…”
รู้สึกเหมือนมีบางอย่างไม่ถูกต้อง แต่ก็ไม่รู้ว่าไม่ถูกต้องตรงไหน
ช้าก่อน ข้ามาหาต้าเป่าทำไมนะ?
หลังจากการหมั้นหมายของเหวินเหรินซานกับหลี่ฉิน และหลิวเจี้ยนถงกับเสินอิงอวี่ ก็เข้าสู่เดือนห้าที่หมู่บ้านสกุลจูง่วนอยู่กับการทำนาอีกครั้ง
แมกไม้เขียวช
