เสิ่นอีกครั้ง ทำให้นางสัมผัสได้ถึงภัยคุกคามจากความตาย
จูซานเสิ่นตกใจจนขวัญหาย น้ำตาไหลพราก
ฮือ ๆๆ…ข้าไม่ได้เล่นลูกไม้ ข้าพูดแต่ความจริงทั้งนั้น
“ไป!”
จูซานเสิ่นถูกลากถูลู่ถูกังไปข้างหน้าอีกครั้ง
เวลานั้น ในเรือนหลังใหม่ของสกุลจู เย่อวี๋หรานล้างเท้าและขึ้นไปนอนบนเตียงแล้ว
ขณะเตรียมตัวจะนอนหลับก็ได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวดังมาจากข้างนอก