ยาทิพย์ระดับหนึ่ง หรืออีกชื่อว่าไก่อ่อนเหล็กกล้า รากแข็งแรงก้านสั้นตั้งตรง ส่วนยอดมีเกล็ดทรงใบหอกสีแดงสดงอกชิดติดกัน สรรพคุณยามีความเย็น รักษาบาดแผลและกระดูกหักได้”
นักเล่นแร่แปรธาตุทั้งสองมองหน้ากันและพยักหน้า
“ทางขวานี้คือหญ้าบึงแดง ยาทิพย์ระดับสอง รูปร่างคล้ายคลึงกับเก้าพลิกชีวิตมาก แต่ความแตกต่างอยู่ที่รากหญ้าบึงแดงจะมีขนเล็กๆ ยาจะมีพิษเล็กน้อย หากจะใช้ต้องผ่านการจัดการ เป็นยาบรรเทาอาการปวดได้”
ได้ยินเช่นนี้ ทั้งสองคนต่างยินดียิ่ง กล่าวชมไม่ขาดปาก “ดีๆๆ! ไม่เลวจริงๆ ไม่เลวเลย ฮ่าๆๆๆ…”
เห็นทั้งสองมีความสุขเช่นนี้ เฟิ่งจิ่วยังเขินๆ นิดหน่อย แกล้งซื่อแสร้งโง่หลอกคนแก่ จึงอายที่จะสู้สายตาที่เต็มไปด้วยความยินดีของทั้งสอง
ทว่าท่าทางเขินอายกลับมีความหมายไม่เหมือนกันในสายตาอาจารย์ทั้งสอง คิดว่าเด็กคนนี้แค่ซื่อตรง หากเปลี่ยนเป็นคนอื่นโดนเขาชมเช่นนี้ คงยกหางทั้งสีหน้าภาคภูมิใจเป็นแน่ เด็กคนนี้กลับมีสีหน้าเขินอาย ช่างน่ารักสงบเสงี่ยมเสียจริง
“เอาละๆ ไม่ต้องสอบประเมินแล้ว พวกเราให้เจ้าเป็นผู้เล่าเรียนอันดับหนึ่งทันที ผู้เล่าเรียนอันดับหนึ่งไม่ต้องจ่ายค่าเล่าเรียน เจ้าจะประหยัดเงินไปได้ก้อนใหญ่” อาจารย์ทั้งสองต่างยิ้ม สะบัดพู่กันลงชื่อกรอกลงบนใบข้อมูลเฟิ่งจิ่วว่าผ่านเกณฑ์ และระบุว่าเป็นผู้เล่าเรียนอันดับหนึ่งไว้โดยเฉพาะ
เฟิ่งจิ่วฟังแล้วกะพริบตา สีหน้านิ่งอึ้ง “แค่นี้ก็เสร็จแล้ว? ค่าเล่าเรี
