“แค่กๆ”
เฟิ่งจิ่วตัวดำสนิท แม้แต่เส้นผมยังโดนเปลวไฟที่ลุกขึ้นมาจากเตากลั่นที่ระเบิดเสียหายเผาไหม้ ม้วนขึ้นมาเล็กน้อยและส่งกลิ่นเหม็นไหม้ หน้ากระดำกระด่างราวกับหมาป่าที่ขนยุ่งอย่างยิ่ง
เธอปิดปากปิดจมูกวิ่งออกจากห้องยามาสูดหายใจเข้าลึกๆ ยังลานบ้าน คิ้วขมวดกันแน่นขณะพูดกับตนเองว่า “ไม่ถูกต้องเลย! ชัดเจนว่าเราควบคุมไฟได้ดีมากแท้ๆ ทำไมยังระเบิดอีกล่ะ? ผิดพลาดตรงไหนกัน?”
“หรือว่าปริมาณหญ้าร้อยแห้งจะมากไป?” พอนึกได้เธอก็วิ่งเข้าห้องยาไปอีกครั้ง หยิบเตากลั่นใบใหม่ออกมาจากห้วงมิติ แล้วเริ่มทดลองใหม่อีกเตา
ทว่าผ่านไปสองชั่วยาม เสียงระเบิดก็ดังสนั่นขึ้นอีก รอบนี้เตากลั่นไม่เสียหาย แต่ภายในเตาพลันมีกระแสลมพุ่งออกมา ยาทิพย์ในเตากลั่นเสียไปทั้งหมด และเป็นอีกครั้งที่ล้มเหลว
“ครั้งนี้เตาไม่ระเบิด ปริมาณหญ้าร้อยแห้งไม่ได้มากเกิน เช่นนั้นก็เหลือแค่คุณสมบัติยาขัดกัน…”
เธอนั่งขัดสมาธิหน้าเตากลั่น เนื้อตัวมอมแมม ขมวดคิ้วครุ่นคิดทั้งในดวงตาเต็มไปด้วยความบากบั่น สามเดือนมานี้นอกจากปรุงยาให้ตลาดมืดไปประมูลขายเธอก็ศึกษาด้านยาเซียน
แต่นึกไม่ถึงเลย ยาทิพย์ที่ดึงดูดสายฟ้าเธอยังปรุงออกมาได้ แต่ยาเพิ่มอายุขัยขั้นสามกลับทำอย่างไรก็ปรุงไม่สำเร็จ ทำให้เธออดสงสัยไม่ได้ ยาอายุวัฒนะที่ปรุงออกมาครั้งนั้นแค่โชคดีจริงๆ หรือ?
“ข้าไม่อยากเชื่อเลยจริงๆ!” ดวงตาเธอเผยความแน่วแน่ ก่อนจะดำเนินการทดลองอีกครั้ง
ใต้ต้นดอกท้อในลา
