อาเปรียบนางตอนฝึกซ้อมไปเปล่าๆ
ใครจะรู้ว่าไม่ได้เอาเปรียบ แต่กลับโดนจัดการอย่างโหดเหี้ยมแทน
“ท่านทั้งหลาย การฝึกซ้อมครั้งนี้ท่าจะจบลงแล้ว ข้าจะไม่อยู่เล่นกับพวกท่านแล้ว หากพวกท่านรู้สึกว่ายังไม่หนำใจ จะอยู่ที่นี่ต่อไปก็ได้ ข้าต้องขอตัวก่อน”
เธอหัวเราะเบาๆ กระโปรงขาวพลิ้วไหว เสื้อคลุมสะบัดน้อยๆ ใบหน้างามเลิศมีรอยยิ้มบางๆ ขณะยืนบนเวทีมองลงไปยังพวกเขา หลังจากเห็นความอับอายของพวกเขาทั้งหมดสู่สายตา รอยยิ้มตรงริมฝีปากยิ่งกดลึกขึ้น จากนั้นถึงจะก้าวลงจากเวที แล้วพาหงส์ไฟน้อยกับเหลิ่งซวงออกไปพร้อมกัน ทิ้งไว้เพียงพวกคนด้านหลังที่มองหน้ากันพร้อมทั้งเก็บกลั้นความโกรธไว้อย่างน่าอับอาย…
………………………………………………….
ตอนที่ 608 สายตาเลื่อนลอย
เฟิ่งจิ่วที่จากไปเดิมคิดจะไปพบท่านพ่อเสียก่อน แต่ได้ยินองครักษ์บอกว่าบิดากำลังคุยเล่นอยู่กับผู้ครองแคว้นอื่น ดังนั้นเธอจึงไปหาท่านปู่ก่อน
ทว่าเธอกลับหาตัวเขาในตำหนักไม่พบ หลังจากถามถึงจะรู้ว่าที่แท้เขาไปยังป่าไผ่ในวัง
“เจ้าพาหงส์ไฟน้อยไปหาเหลิ่งหวา จากนั้นก็ไปเดินเล่นตามใจชอบเถอะ” เธอสั่งการ ให้สัญญาณเหลิ่งซวงพาหงส์ไฟน้อยไปหาเหลิ่งหวา
“เจ้าค่ะ” เหลิ่งซวงขานรับ แล้วมองหงส์ไฟน้อย
หงส์ไฟน้อยมองเฟิ่งจิ่ว ก่อนจะตามเหลิ่งซวงออกไปโดยไม่พูดอะไร
เฟิ่งจิ่วมาที่ป่าไผ่ในวังเป็นครั้งแรก เพราะเธอไม่ค่อยพักอยู่ในวัง สถานที่แห่งนี้แค่เคยได้ยินเท่านั้น วันนี้เพิ่งมาเหยียบที่นี่เป็นครั
