นหวังว่าเธอจะเป็นน้องสาวตัวน้อยที่น่ารัก ไม่ใช่ผู้หญิงแบบอีอีนะ]
และทันทีที่หน้าจอสว่างขึ้น ผู้ชายที่ชื่อเสี่ยวเถาเถาก็เอ่ยทักทายด้วยสำเนียงตะวันออกเฉียงเหนือว่า “สวัสดีทุกคน!”
[จะหัวเราะหรือร้องไห้ดีเนี่ย ทำไมผู้ชายแก่ ๆ ถึงมีชื่อที่นุ่มนวลแบบนี้กัน?]
“แฟนฉันตั้งให้น่ะ” เสี่ยวเถาเถาดูไม่เขินเลยสักนิด
ราวกับว่าเห็นอะไรบางอย่าง เสี่ยวเถาเถาจึงโน้มตัวไปข้างหน้า และเมื่อนั่งตัวตรงอีกครั้ง ก็มีแมวดำตัวใหญ่อยู่ในอ้อมแขน
ตัวแมวมีสีดำสนิท และขนเป็นมันเงา
มันเคลื่อนไหวอย่างกระสับกระส่ายเล็กน้อย
“เมื่อวานฉันดูไลฟ์สดของไป๋ลู่ คุณสุดยอดมาก ขอบคุณที่มานะ” เสี่ยวเถาเถามองเฝ่ยไป๋ลู่อย่างซาบซึ้ง เขาอุ้มแมวไว้หน้ากล้องแล้วพูดว่า “แมวน้อย~ ขอบคุณพี่ไป๋ลู่เร็ว~”
เขายกอุ้งเท้าหน้าของแมวอ้วนขึ้นมา แล้วโบกมือให้กล้อง
ทว่าแมวดำดูสิ้นหวังมาก “เมี้ยว เมี้ยว…”
“คุณได้ยินไหม ไป๋ลู่ มันกำลังทักทายคุณ!” เสี่ยวเถาเถาหัวเราะอย่างตื่นเต้น เขาจับแมวมาเกาคาง ส่งเสียงอย่างน่ากลัวด้วยความมันเขี้ยว “ทำไมถึงเก่งขนาดนี้ น่ารักจัง”
เฝ่ยไป๋ลู่เงียบ
ได้ยินสิ มันกำลังด่าเอ็งเต็มสองหูเลย…
แมวดำปิดปากเสี่ยวเถาเถาด้วยอุ้งเท้าข้างเดียว มันข่วนแขนของเขาเบา ๆ จากนั้นก็ร้อง ก่อนกระโดดขึ้นที่สูง พร้อมมองเขาด้วยความเย่อหยิ่ง
“เมี้ยว!” …อะไรกัน เจ้าสัตว์สองขาหน้าด้าน!
เฝ่ยไป๋ลู่ลังเล “คุณแน่ใจเหรอว่านี่คือแมวของคุณ?”
เสี่ยวเถาเถามอง
