ไป และแทนที่ด้วยความสงบนิ่ง เฉยเมย รัศมีบนตัวเธอทำให้คนรู้สึกว่าเธอสูงเกินเอื้อม ราวกับเปลี่ยนเป็นคนละคน
สูงเกินเอื้อมงั้นเหรอ? ไร้สาระจริง ๆ
เฝ่ยไป๋ลู่คู่ควรกับการคุกเข่าลงแทบเท้าเขา และสวดอ้อนวอนเพื่อความอยู่รอด
เฝ่ยมาปกปิดแสงสลัวในดวงตา แล้วมองเฝ่ยไป๋ลู่อย่างอบอุ่น “เมื่อหลายวันก่อนพ่อไปเจรจาธุรกิจ เลยให้พี่ชายไปรับ ทำไมลูกไม่กลับมาล่ะ? โกรธใช่ไหม? ครั้งนี้พ่อมารับด้วยตัวเอง อย่าโกรธเลย รีบกลับไปกับพ่อนะ”
“หนี้นอกระบบที่ลูกติดอยู่ พ่อจะให้คนไปจ่ายให้ ลูกปล่อยคนทวงหนี้พวกนั้นออกมาเถอะ ถึงยังไงชีวิตของพวกเขาก็ไม่ง่ายเลย ข้างหลังพวกเขายังมีครอบครัวต้องเลี้ยงดูนะ”
เขาช่างเป็นคนใจกว้างจริง ๆ นะ!
นักเลงทวงหนี้พวกนั้นมีชีวิตไม่ง่าย แล้วคนบริสุทธิ์อย่างเธอง่ายงั้นเหรอ? เธอเป็นพระแม่มารีหรือยังไง?
ธุรกิจของครอบครัวเฝ่ยสกปรก เบื้องหลังปล่อยเงินกู้นอกระบบ ฝึกคนให้เชี่ยวชาญเรื่องทวงหนี้ นักเลงพวกนี้คือลูกน้องของพวกเขา
เขาคงกลัวว่าพอนักเลงพวกนั้นถูกจับแล้วธุรกิจรีดไถเงินของเขาจะถูกทำลาย เขาถึงได้มาที่นี่เพื่อเก็บกวาดคนเหล่านั้นโดยเฉพาะสินะ?
น่ากลัวว่าจะทำให้เขาผิดหวังแล้ว
“ฉันไม่ได้เป็นหนี้นอกระบบ คำพูดเหล่านี้คุณไปพูดกับคนของสถานีตำรวจเถอะ แล้วดูว่าตำรวจจะสงสารความยากลำบากของพวกเขาหรือเปล่า” เฝ่ยไป่ลู่ยกมุมปากขึ้น “อีกอย่าง คุณจะให้ฉันกลับไปครอบครัวเฝ่ยในฐานะอะไรเหรอ? แล้วลูกสาวที่อยู่ในบ้า
