อสู้ในสมาธิแทน ภายในห้วงความคิด เธอทบทวนศิลปะการต่อสู้ต่างๆ ทีละรอบๆ จนกระทั่งเมื่อร่างกายคล้ายก้าวสู่สภาพเหนื่อยล้าและไม่อาจฝึกสมาธิต่อไปได้ถึงจะหยุดลง
“ฮู่!”
เธอถอนหายใจออกมาเบาๆ เก็บกลิ่นอายทั่วร่างไปแล้วค่อยๆ ลืมตาขึ้น ทันทีที่เธอลืมตา เหมือนว่ากลิ่นอายรอบกายจะเปลี่ยนไป การเปลี่ยนแปลงที่ละเอียดอ่อนมากๆ มีเพียงหงส์ไฟน้อยที่นั่งแทะโสมจ้องเธออยู่ไม่ไกลเท่านั้นที่สังเกตุเห็น
“ข้าให้เจ้าชิ้นหนึ่งไปเสริมพลังชีวิตเสียหน่อย” เสียงเด็กน้อยดังขึ้นอย่างอ่อนโยน มีโสมชิ้นหนึ่งโยนมาทางเธอ
เฟิ่งจิ่วตกใจ มองโสมชิ้นนั้นที่ร่วงลงในอ้อมแขน แล้วยิ้มพลางส่ายหน้า ทำเพียงดึงโสมก้านหนึ่งมาเคี้ยวไว้ในปาก
………………………………………………….
ตอนที่ 600 แต่ละฝ่ายเคลื่อนไหว
“ของแบบนี้ข้ากินไม่หมดหรอก เจ้าเก็บไว้เองเถอะ!” ในปากเฟิ่งจิ่วเคี้ยวโสมนั้น ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าตัวเองเข้ามาเป็นเวลานานมากแล้ว จึงรีบร้อนลุกขึ้น “ข้าต้องออกไป เลี่ยงไม่ให้พวกเขาเกิดเรื่องแล้วตามหาข้าไม่เจอ”
พูดจบเธอก็มองหงส์ไฟน้อยข้างกายที่สวมแค่ผ้าเตี่ยวนั่งกอดโสมชิ้นหนึ่งอยู่ตรงนั้น เห็นได้ชัดว่าช่วงนี้อ้วนขึ้นไม่ใช่แค่น้อยนิด จึงถามว่า “เจ้าจะออกไปหรือไม่? ข้าว่าเจ้าตามข้าออกไปดีกว่า ดูเจ้าสิ ทั้งวันอยู่แต่ในนี้ไม่ได้ฝึกบำเพ็ญอะไรเลย กินโสมทุกวัน เลี้ยงเสียจนตนเองอ้วนท้วน หากอยู่ที่นี่ต่อไป ไม่แน่ครั้งหน้าข้าเข้ามาเจ้าคงอ้วนจนกลายเป็นลูกหนังแล้ว”
ได
