้ยินคำพูดนี้ หงส์ไฟน้อยก้มหน้ามองตัวเองตามสัญชาตญาณ “อ้วนตรงไหน? ข้ามองไม่ออกเลย” ระหว่างพูดก็ดึงโสมชิ้นหนึ่งออกมาจากด้านหลัง หยิบขึ้นมาตรงปากแล้วกัดคำหนึ่งกินอย่างออกรสออกชาติ
มุมปากเฟิ่งจิ่วกระตุก เดินเข้าไปหาอย่างจนปัญญา แล้วอุ้มเขาขึ้นมาทันที กอดเด็กเมื่อวานซืนตัวนุ่มนิ่มไว้ในอ้อมแขนแล้วทำให้รู้สึกดีอย่างยิ่ง เธอจึงผุดรอยยิ้มโดยฉับพลัน “ถึงเนื้อจะเยอะไปหน่อย แต่ใครใช้ให้เจ้าหน้าตาน่ารักกันเล่า ไปเถอะ! พาเจ้าออกไปเที่ยวเล่นเสียหน่อย อย่าอยู่แต่ในนี้เลย”
หงส์ไฟน้อยที่เดิมทีไม่ค่อยอยากออกไปได้ยินนางป้อยอเขา ปากเล็กก็โค้งยิ้มขึ้นมาเงียบๆ “เช่นนั้นก็ได้! ในเมื่อเจ้าอยากให้ข้าออกไปถึงเพียงนั้น ข้าก็จะออกไปดูสักหน่อยแล้วกัน!”
“เจ้าเด็กเมื่อวานซืน”
เธอหัวเราะเบาๆ พร้อมตบบั้นท้ายเล็กเจ้าเนื้อ ทำให้เขาถลึงตาทั้งใบหน้าแดงเรื่อ “ข้าจะเปลี่ยนเสื้อผ้า หลังจากเปลี่ยนเสื้อผ้าค่อยออกไป!”
สุดท้ายหงส์ไฟน้อยที่เปลี่ยนเสื้อผ้าก็ถูกเฟิ่งจิ่วพาออกไปด้วย หลังจากปรากฏตัวในห้องก็ให้หงส์ไฟน้อยไปเล่นในจวนเสียเอง ส่วนเธอสั่งเหลิ่งซวงเตรียมน้ำร้อนมาให้อาบน้ำ พลางถามถึงเรื่องที่เกิดขึ้นช่วงนี้
“คนตระกูลหลินมาถึงเมืองอวิ๋นเยวี่ยแล้วเจ้าค่ะ สองวันก่อนลูกหลานคนหนุ่มในตระกูลหลินเข้ามาเยี่ยม แต่เข้ามาในเรือนไม่ได้ หลัวอวี่ขวางพวกเขากลับไป บอกพวกเขาว่านายท่านกำลังฝึกบำเพ็ญ ไม่ขอรับแขก”
“ผู้ครองแคว้นแต่ละแคว้นเล็กก
