งาน คนผู้น้อยเช่นพวกเขาจะไม่กลับมาได้อย่างไร”
“ใช่แล้วๆๆ ต้องกลับมาสิต้องกลับมา ตอนนี้ยังมีเวลา ประเดี๋ยวพวกท่านก็ปล่อยข่าวออกไป ให้พวกเขารีบกลับมาร่วมงานแต่งซู่ซีเสีย”
“ถูกต้องๆ เรื่องมงคลครั้งใหญ่เช่นนี้จะไม่ให้พวกเขากลับมาได้อย่างไร?”
“ไม่ๆๆ ลูกหลานในตระกูลมีตั้งมากมาย หากกลับมากันหมดคนจะเยอะเกินไป ให้พวกทายาทโดยตรงที่อายุสิบหกขึ้นไปกลับมาก็พอ อืม แค่ผู้ชาย ผู้หญิงไม่ต้องกลับมาหรอก”
เห็นท่าทางตื่นเต้นของเหล่าผู้อาวุโสที่ดีใจเสียจนออกนอกหน้า หลินป๋อเหิงก็อึ้งไป เห็นผู้เฒ่าสีหน้ายิ้มแย้มไม่เอ่ยปากอะไร จึงกวาดมองลูกชายข้างๆ ด้วยท่าทีแปลกๆ จากนั้นค่อยกระแอมไอ
“เรื่องนี้ ข้าคิดว่าให้ลูกหลานในจวนใช้โอกาสนี้ลองไปดูที่ราชวงศ์เฟิ่งหวง จะสนิทกับแม่หนูเฟิ่งมากหน่อยก็เป็นเรื่องดี แต่ความคิดอื่นข้าไม่แนะนำ”
พูดถึงตรงนี้ หลินป๋อเหิงก็วางท่าเช่นผู้นำตระกูล บอกว่า “แม่หนูเฟิ่งมีศักดิ์เป็นถึงองค์หญิงของราชวงศ์เฟิ่งหวงคือข้อหนึ่ง ข้อสอง อย่าว่าแต่นางจะใช่หรือไม่ใช่ภูตหมอ สำหรับวิธีจัดการและอำนาจรัศมีของนาง ไม่ต้องพูดถึงลูกหลานคนวัยหนุ่ม แม้แต่คนรุ่นพวกเรายังด้อยกว่านางเลย ข้อสามท่านพ่อกับน้องรองยังไม่รู้แต่ท่านทั้งหลายกลับรู้ ชายชุดคลุมดำที่มาด้วยกันกับนางครั้งก่อนคือเจ้าตำหนักยมราช นายแห่งตำหนักยมราช เขากับแม่หนูเฟิ่งมีความสัมพันธ์ไม่ธรรมดา ให้ลูกหลานในตระกูลเราไปสนิทสนมกับนาง มีแต่จะได้ผลตรงกัน
