รับมาอ่านคร่าวๆ สักครู่ เมื่ออ่านถึงยาล้ำค่าร้อยขวดท้ายสุดก็ลูบๆ เครา “ยาร้อยขวดนี้เจ้าเคยเห็นหรือยัง ล้ำค่า? แคว้นเล็กๆ พวกเขาอยู่แค่ระดับเก้า แล้วยาล้ำค่ามาจากไหนกัน?”
ต้องรู้ไว้ว่า ของเช่นนี้แม้แต่ตระกูลพวกเขาอยากจะหามาสักสองสามขวดยังยากเย็น ฝ่ายนั้นกลับนำมาถึงร้อยขวด? คงเป็นยาทั่วไปกระมัง ทว่าหากเป็นแค่ยาธรรมดาก็ไม่น่าจะส่งมาเป็นสินสอดทองหมั้น
“นับเก็บไปแล้วขอรับ ส่วนยาร้อยขวดที่ว่าในรายการลูกยังไม่เคยเปิดดู”
“เช่นนั้นก็ส่งไปให้สมาคมนักปรุงยาตรวจสอบเสียหน่อยเถอะ!” ซู่ซียิ้มพลางเดินเข้ามายข้างกายมารดา และจับมือนางไว้อย่างสนิทสนม “ท่านพ่อ ท่านแม่ พวกท่านกลับมาแล้ว”
“แม่หนูซู่ซี เจ้ายังกล้าพูดอีก!” ผู้เฒ่าถลึงตา “เจ้าคิดว่าเจ้าทำอะไรลงไป? ทำไมถึงส่งคนไปลักพาตัวซานหยวนกลับมา? เรื่องนี้ช่างทำได้เหลวไหลเสียจริง!”
“พอได้แล้ว แล้วท่านคิดว่านางทำอะไรเล่า?” ฮูหยินเฒ่าเห็นแล้วไม่พอใจ จึงถลึงตามองผู้เฒ่า ตบๆ มือซู่ซีพลางเอ่ยยิ้มๆ ว่า “เจ้าอย่าไปฟังพ่อเจ้าเลย ตาแก่นั่นหัวโบราณนัก เจ้าทำดีแล้ว ควรทำเช่นนี้แหละ”
ได้ยินคำพูดเช่นนี้ พวกผู้อาวุโสกับลูกชายเบื้องล่างต่างพากันก้มหน้าหรือมองไปทางอื่น บ้างก็หลุดยิ้มอย่างกลั้นไม่ไหว
ผู้เฒ่าจ้องมองอย่างฉุนเฉียวขุ่นเคือง ปากขยับแต่กลับไม่พูดอะไร เพียงแค่นเสียงหยัน เบนสายตาหนี
“น้องสาว เจ้าเห็นท่านพ่อท่านแม่แล้ว ทำไมไม่เห็นพี่สามเช่นข้าบ้างเล่า?” ชายวัยก
