ลางคนที่นั่งข้างกันเอ่ยยิ้มๆ อย่างหยอกล้อ “พี่สามได้ยินว่าเจ้าจะแต่งงาน จึงให้พี่สะใภ้เจ้าเตรียมของขวัญให้ เจ้าจะไม่แสดงท่าทีอะไรหน่อยหรือ?”
ซู่ซีได้ยินเช่นนี้ก็หัวเราะเบาๆ บอกว่า “พี่สาม ข้าได้ยินว่าพวกท่านกลับมาด้วยกัน จึงไปห้องครัวสั่งคนให้ทำอาหารที่พวกท่านชอบกินที่สุดให้ มิเช่นนั้นคงไม่รอจนตอนนี้ถึงจะมาหรอก”
“ฮ่าๆๆ ข้ารู้ว่าน้องเล็กใส่ใจพวกเราที่สุด ระหว่างทางพวกเราคุยกันแล้ว กลับมาครั้งนี้จะพักจนถึงตอนเจ้าแต่งออกไป จริงด้วย ถึงเวลาซานหยวนจะมาสู่ขอที่เมืองซานเจียงหรือทำอย่างไร? เรื่องพวกนี้จัดการเรียบร้อยหมดหรือยัง?” พี่ชายซู่ซีตรงแถวที่สองเอ่ยถาม มองน้องสาวตนด้วยแววตายิ้มแย้ม
“พี่ใหญ่จัดการเรียบร้อยแล้ว” นางยิ้มเหนียมอาย มีความขวยเขินของหญิงที่รองานแต่ง
“แม่หนูซู่ซี ไป ไปเดินเล่นเรือนเจ้าเป็นเพื่อนแม่หน่อย ที่นี่ให้พวกเขาคุยกันให้เรียบร้อยเถอะ” ฮูหยินเฒ่าให้สัญญาณ ลุกยืนขึ้นโดยมีซู่ซีคอยประคอง
หลังจากซู่ซีบอกกล่าวกับทุกคน ก็ออกไปพร้อมมารดาก่อน
รอจนพวกเขาออกไป ทุกคนก็เก็บอารมณ์พูดคุยยิ้มหัว ผู้เฒ่าสั่งว่า “เจ้าใหญ่ เจ้าให้คนไปยกกล่องที่ใส่ยาร้อยขวดไว้มา”
“ขอรับ” หลินป๋อเหิงขานรับแล้วออกไปด้วยตนเอง พาคนยกกล่องใบนั้นเข้ามา วางไว้กลางห้องโถงใหญ่อย่างระมัดระวัง
………………………………………………….
