าเกิ่ง หลินป๋อเหิงพยักหน้าเห็นด้วย “อืม เป็นเช่นนี้จริง ที่นี่ห่างจากราชวงศ์เฟิ่งหวงค่อนข้างไกล แม้แต่เรือเหาะยังต้องใช้เวลาสองวัน ถึงเวลาหากมารับตัวเจ้าสาวที่นี่ก็มีหลายอย่างไม่สะดวกจริงๆ”
เสียงเขาหยุดไป กล่าวอีกว่า “เช่นนี้แล้วกัน! ถึงเวลานั้นพวกเราจะส่งตัวเจ้าสาว พวกเจ้าก็หาที่ให้พวกเราพักในเมืองอวิ๋นเยวี่ยก่อน รอถึงวันเวลามงคลค่อยให้ซานหยวนมารับตัวเจ้าสาวก็พอ เป็นเช่นนี้ถึงจะสะดวกทั้งสองฝ่าย ซ้ำยังลดเรื่องต่างๆ ไปได้ไม่น้อย และสามารถลดเหตุไม่คาดฝันที่จะเกิดขึ้นได้”
ได้ยินเช่นนี้เฟิ่งจิ่วกับผู้เฒ่าเกิ่งมองหน้ากัน ก่อนจะเอ่ยปากพร้อมกันโดยไม่นัดหมาย “เช่นนี้ดีมาก พวกเราเห็นด้วยแน่นอน”
“อืม เช่นนั้นก็ตกลงตามนี้” หลินป๋อเหิงหัวเราะเสียงดัง
จากนั้นเฟิ่งจิ่วเอ่ยถึงเรื่องที่จะกลับไปพรุ่งนี้ ครั้นรู้ว่าพวกเขาต้องไปแล้ว หลินป๋อเหิงจึงถามว่า “ไม่อยู่ต่ออีกวันหรือ? ท่านพ่อท่านแม่ข้าจะรีบกลับมาแล้ว อย่างช้าสุดคงมาถึงพรุ่งนี้”
เฟิ่งจิ่วยิ้มๆ พูดว่า “อีกหน่อยต้องมีโอกาสได้พบหน้าแน่นอน เส้นทางไปกลับยังยาวไกล ข้าคิดว่ากลับไปเร็วหน่อยดีกว่า พวกเขาจะได้ไม่เป็นห่วงเจ้าค่ะ”
“อย่างนั้นก็ได้! ในเมื่อเป็นเช่นนี้ข้าจะไม่รั้งพวกเจ้าไว้ พรุ่งนี้เช้าข้าจะไปส่งพวกเจ้าแล้วกัน!”
ได้ยินเช่นนี้ เธอพยักหน้าด้วยนัยน์ตาฉายยิ้ม “เจ้าค่ะ ขอบคุณท่านปู่หลินมาก”
………………………………………………….
