ล้วหรือยัง?”
“ขอรับ/เจ้าค่ะ”
พวกเขาเดินไปทางเรือเหาะ หัวใจต่างประหม่าขึ้นมา นี่เป็นครั้งแรกที่พวกเขาตามนายท่านออกไปด้านนอก แม้ใบหน้าไม่แสดงออก แต่หลังจากรู้ข่าวนี้ตั้งแต่เมื่อคืน พวกเขาก็นอนไม่หลับมาตลอด
เฟิ่งจิ่วกับผู้เฒ่าเกิ่งกำลังคุยกัน ส่วนทางนั้นตรวจนับสินสอดกับไพร่พล ไม่นานนักพวกเขาก็เดินเข้ามารายงาน
“นายท่าน สินสอดและไพร่พลต่างครบถ้วนแล้ว เตรียมตัวออกเดินทางได้ทุกเมื่อขอรับ”
ผู้เฒ่าเกิ่งพยักหน้า หันกายก้าวขึ้นเรือเหาะ ขณะที่เหยียบลงบนเรือเหาะลำนี้ ในใจเขาเต็มไปด้วยความทอดถอนใจ ไม่นึกว่าการนั่งเรือเหาะครั้งแรกจะเป็นการเดินทางไปส่งสินสอดให้เหล่าเฟิ่ง ช่างนึกไม่ถึงจริงๆ!
รอจนทุกคนขึ้นเรือแล้ว หลังจากให้พวกเขานั่งกันเรียบร้อย เฟิ่งจิ่วก็เริ่มเคลื่อนเรือเหาะไปยังแคว้นมหาสันติ…
ทางอีกด้านหนึ่ง ณ แคว้นเหินเวหา ภายในพระราชวัง ยามได้ยินข่าวล่าสุดที่ราชวงศ์เฟิ่งหวงส่งมา รัชทายาทเนี่ยเถิงนั่งขมวดคิ้วครุ่นคิดอยู่หน้าโต๊ะหนังสือ แววตาทั้งชั่วร้ายและไม่ยอมแพ้ เทียบกับท่าทางยามที่พบเฟิ่งจิ่วครั้งแรก ตอนนี้ทั่วร่างเขามีกลิ่นอายร้ายกาจกระจายออกมา
“ราชวงศ์เฟิ่งหวง เฟิ่งชิงเกอ? หรือว่าเฟิ่งจิ่ว? ยังมีผู้ชายคนนั้นอีก? เป็นใครกันแน่?”
หลังจากกลับมา เขาถูกเสด็จพ่อสั่งสอนอย่างดุร้าย ซ้ำยังสั่งแล้วสั่งอีกว่าอย่าไปยั่วยุคนราชวงศ์เฟิ่งหวง ก่อนจะเรียกคนข้างกายเขาพวกนั้นที่ใช้การได้กลับไป ด้วยเกรงว่าเข
