ำหนักที่สูงที่สุดในพระราชวัง ยามนี้ยังเป็นตอนเช้า แสงอาทิตย์จึงไม่แยงตา สายลมแผ่วกระทบใบหน้าช่างสบายยิ่ง
เห็นเขาโอบเธอมายืนตรงนี้เงียบๆ แต่กลับไม่ได้เอ่ยปากอะไร เพียงใช้ดวงตาดำลึกล้ำจับจ้อง ราวกับอยากจะจดจำรูปโฉมเธอไว้ในห้วงความทรงจำ หัวใจเฟิ่งจิ่วสั่นไหวเล็กน้อย ความคิดหนึ่งผุดขึ้นมาในห้วงความคิด ก่อนจะถอยออกจากอ้อมแขนเขา และนั่งลงตามแต่ใจ ถามว่า “ท่านต้องไปแล้วหรือ?”
“ใช่ เพิ่งได้รับข่าว ต้องรีบกลับไปเดี๋ยวนี้เลย”
น้ำเสียงที่ทุ้มต่ำและมีแรงดึงดูดขานรับ เขามองเธอ เหมือนอยากพูดอะไรบางอย่าง แต่หลังจากชะงักไปสักพักเขาแค่บอกว่า “กลับไปครั้งนี้อยากจะมาหาก็ไม่ง่ายดายเพียงนั้นแล้ว”
“จะกลับไปจักรวรรดินั้นหรือ”
จำได้ว่าครั้งก่อนฮุยหลางเคยบอกไว้ พวกเขาแค่จะกลับไปจัดการธุระที่ฐานทัพในแคว้นระดับหนึ่ง หากกลับไปจักรวรรดิ หนทางยาวไกลนั้นเป็นเรื่องหนึ่ง สิ่งที่สำคัญกว่าคืออยากจะกลับมาอีกก็ยากยิ่ง หากไม่ใช่เพราะพวกเขาต้องการสร้างกลุ่มอำนาจไว้ที่นี่ เดาว่าคงไม่จากจักรวรรดิมาถึงตรงนี้
“อืม”
เขาขานรับ ดวงตาสีดำมองนางพลางบอก “กลับไปครั้งนี้ ข้าไม่อาจมาหาได้อีกหลายปี เจ้าต้องดูแลตัวเองดีๆ เดิมทียังอยากร่วมงานแต่งปู่เจ้า และส่งเจ้าเข้าเรียนยังสำนักศึกษาหกดารา ยามนี้ทำไม่ได้เสียแล้ว”
“อืม ข้าจะทำตาม” เธอพยักหน้าให้ น้ำเสียงชะงักไป ก่อนบอกอีกว่า “ไม่เป็นไร สำนักศึกษาหกดาราข้าจะไปเอง ส่วนทางท่านปู่ข้าจะบอก
