ยู่เมืองซานเจียงไม่นาน หลังจากเที่ยวเล่นสองสามวันก็เตรียมตัวจากไป
หลินป๋อเหิง ซู่ซี และหลินเฉิงจื้อมาส่งพวกเขาถึงนอกเมือง เมื่อเห็นเรือเหาะลำหรูหรา ดวงตาทั้งสามคนต่างฉายแววแปลกใจ นึกไม่ถึงว่าเฟิ่งจิ่วจะมีเรือเหาะลำหรูหราเช่นนี้ ต้องรู้ไว้ว่าเรือเหาะที่หรูหราเช่นนี้ แม้แต่ลำของตระกูลพวกเขายังเทียบไม่ได้ด้วยซ้ำ
เรือเหาะเช่นนี้ลำพังแค่มีเงินยังซื้อไม่ได้เลย นี่อาจจะไม่ใช่ของเฟิ่งจิ่ว แต่เป็นของชายชุดคลุมดำผู้นั้น
“พี่ใหญ่ ซู่ซี เฉิงจื้อ พวกเจ้ากลับไปเถอะ! ไม่ต้องไปส่งแล้ว” ผู้เฒ่าเฟิ่งเอ่ย สายตาหยุดลงบนร่างซู่ซีพร้อมบอกว่า “ซู่ซี ข้าจะไม่ทำให้เจ้าต้องรอนาน”
ซู่ซีเผยรอยยิ้มอ่อนโยน พยักหน้ากล่าว “เดินทางระมัดระวัง ข้าจะรอท่านกลับมา”
“ท่านอาเฟิ่ง ทุกท่าน เดินทางดูแลตัวเองกันด้วย” หลินเฉิงจื้อยิ้มพลางประสานมือคารวะ
“เหอะๆ ดูเจ้าสิ ข้าบอกเสียดิบดีว่าจะส่งเจ้ากลับไป ตอนนี้กลับบอกว่าไม่ต้องไปส่งแล้ว” หลินป๋อเหิงส่ายหน้า “ในเมื่อมีแม่หนูเฟิ่งกับคุณชายหลิงเดินทางไปด้วย ซานหยวน ข้าไม่ไปส่งแล้ว พวกเราจะรอจดหมายเจ้าอยู่ที่นี่”
“ขอรับ”
ผู้เฒ่าเฟิ่งพยักหน้า มองซู่ซีแวบหนึ่ง แล้วบอกกับพ่อลูกตระกูลหลินว่า “ขอพี่ใหญ่กับเฉิงจื้อดูแลซู่ซีให้มากๆ รอข้ากลับมาจะขอบคุณพวกท่านแน่นอน”
“ท่านอาเฟิ่งวางใจเถอะ! พวกเราจะดูแลท่านน้าเป็นอย่างดี” หลินเฉิงจื้อกล่าว
ส่วนซู่ซีแค่ยิ้มเล็กน้อย ใบหน้ามีความสุขใจที่ไม่อาจป
