ิดบัง ในใจกลับอาลัยอาวรณ์อยู่รางๆ หากไม่ใช่เพราะทำไม่ได้ก็อยากตามเขาไปราชวงศ์เฟิ่งหวงด้วยจริงๆ
“ไปเถอะๆ! หากเจ้ายังจู้จี้ต่อไปฟ้าคงใกล้มืด” หลินป๋อเหิงยิ้มหยอกล้อ ทำท่าสื่อให้พวกเขารีบขึ้นเรือเหาะ
“ท่านปู่หลิน ท่านอาหลิน ท่านน้าซู่ซี พวกเราจะพบกันอีกในไม่ช้า” เฟิ่งจิ่วเอ่ย มองพวกเขาคราหนึ่งแล้วถึงจะหันกายขึ้นเรือเหาะไป
ผู้เฒ่าเฟิ่งแม้ไม่อยากจากไป แต่ยามนี้ก็เดินขึ้นเรือเหาะเช่นกัน รอจนเรือเหาะบินขึ้นถึงจะโบกมือให้พวกเขา และทำท่าทางให้พวกเขากลับไป
มองเห็นเรือเหาะลอยไกลออกไป หายไปกลางอากาศ หลินป๋อเหิงจึงมองน้องสาวข้างกาย “ซู่ซี พวกเรากลับกันเถอะ!”
หลินเฉิงจื้อข้างๆ เผยรอยยิ้มออกมา “จริงด้วยท่านน้า อีกไม่นานท่านอาเฟิ่งจะกลับมารับท่านแน่”
ซู่ซียิ้มๆ พยักหน้าเล็กน้อย ก่อนจะกลับไปพร้อมกับพวกเขา…
ราชวงศ์เฟิ่งหวง
ผู้เฒ่าไม่อยู่ บุตรสาวก็ไม่อยู่ ทำให้เฟิ่งเซียวที่เดิมมีสีหน้าเคร่งขรึมใบหน้าบึ้งตึงมาตลอดตั้งแต่นางจากไป เห็นชัดว่าอารมณ์ไม่ค่อยดีเท่าใด จนกระทั่งวันนี้ได้ยินเสียงระรื่นขององครักษ์ดังมาจากด้านนอก
“นายท่าน ท่านผู้เฒ่ากับคุณหนูใหญ่กลับมาแล้วขอรับ!”
………………………………………………….
