ตอนที่ 569 ข้าต้องกลับไป
ซู่ซีเห็นเขาร้อนใจจนวิ่งวนไปมาอยู่ตรงนั้นก็นิ่งงันไป ไม่ไปสนใจเขา แต่เดินออกไปนอกเขตเรือนเพื่อต้อนรับกลุ่มคนที่เดินมาทางด้านนี้ เมื่อมองผ่านไปบนร่างพวกเขา สายตาก็หยุดลงบนร่างเหลิ่งซวงในชุดรัดรูปสีดำ
แต่มองไปพักหนึ่งก็รู้สึกว่าไม่เหมือน สายตาจึงเคลื่อนไปหยุดบนร่างหนุ่มน้อยที่สวมชุดแดง พินิจมองจากบนลงล่างก็ยังมองไม่ออกว่าหนุ่มน้อยคนนี้เป็นผู้หญิง ดังนั้นจึงจำใจถาม “พี่ใหญ่ ข้าได้ยินซานหยวนบอกว่าแม่หนูเฟิ่งมา นี่… คือคนไหนหรือ”
“ฮ่าๆ เจ้าก็มองไม่ออกหรือ? เป็นนาง แม่หนูคนนี้แต่งตัวเป็นชายมา แม้แต่ข้ายังดูไม่ออกเลย!” หลินป๋อเหิงหัวเราะเสียงดัง ถามว่า “ซานหยวนเล่า? เจ้าว่าเขาเป็นอะไรไป? หลานสาวมาหาไม่นึกว่าจะซ่อนตัวไม่พบใคร? มีปู่เช่นนี้อยู่ด้วยหรือ?”
“บอกว่าเห็นหลานสาวมา ร้อนรนจนวิ่งวนไปมาอยู่ด้านใน ข้าเห็นท่าทางเขา เหลือแค่ยังไม่หารูเข้าไปซ่อนเท่านั้นเอง” ซู่ซีปิดปากหัวเราะเบาๆ ก่อนมองไปทางเฟิ่งจิ่ว “เจ้าคือแม่หนูเฟิ่งสินะ? แต่งชุดบุรุษได้ดีกว่าบุรุษจริงๆ เสียอีก หากไม่บอกก็มองไม่ออกเลยจริงๆ”
“ท่านน้าซู่ซี” เฟิ่งจิ่วยิ้มพลางขานเรียก “ท่านน้าซู่ซีตัวจริงงามกว่าในรูปวาดอีกเจ้าค่ะ”
ได้ยินเช่นนี้ ซู่ซีนิ่งงันไปนิด “รูปวาด?”
“ใช่เจ้าค่ะ! ข้าเห็นรูปวาดท่านน้าซู่ซีที่อยู่กับท่านปู่ เป็นเช่นนี้จึงมาหาถึงที่นี่ได้” ขณะพูด เฟิ่งจิ่วมองอีกฝ่ายตาปริบๆ “ท่านปู่ข้ารักถนอมรูป
