้ามา แม้แต่ข้าอยู่ตรงนี้ท่านยังไม่เห็น ทั้งยังพึมพำว่าทำอย่างไรดีๆ? เกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่?”
“นะ นี่…”
ผู้เฒ่าเฟิ่งไม่รู้จะพูดเช่นไรไปชั่วขณะ ทำได้เพียงนั่งลงบนม้านั่งหินพลางร้อนใจ
เมื่อเห็นเช่นนี้ นางถามอย่างสงสัยทันที “ใครมาหาท่าน ที่นี่ไม่มีคนรู้จักท่านไม่ใช่หรือ?”
“เฮ้อ! แม่หนูเฟิ่งมา หลานสาวข้า หลานสาวข้ามาแล้ว” เขาทำหน้าโศกสลด กลัวว่าหลังจากแม่หนูเฟิ่งรู้เรื่องนี้จะรับไม่ได้ จะโกรธเขาหรือไม่? และจะไม่ยอมรับปู่อย่างเขาคนนี้หรือเปล่า?
“แม่หนูเฟิ่ง? แม่นางน้อยมากฝีมือคนนั้นน่ะหรือ?” ซู่ซีอึ้งไปสักพัก จากนั้นค่อยยิ้ม “นางมาได้พอดีเลย ข้าอยากเจอนางเสียหน่อย! สองสามวันก่อนท่านยังคุยว่าคิดถึงนางไม่ใช่หรือ ทำไมนางมากลับวิ่งกลับมาซ่อนเล่า?”
“นี่ ข้า…” เขากำลังจะเอ่ยปาก สีหน้าท่าทางพลันแข็งทื่อ ได้ยินเสียงพูดคุยหัวเราะลอยมาก็ตกใจจนผลุงขึ้นจากม้านั่งหิน
“แย่แล้วๆ พวกเขามาแล้ว”
………………………………………………….
