ลังแน่นอนว่าเป็นท่านน้าซู่ซีแห่งจวนตระกูลหลิน
ผู้คนมากมายไม่เข้าใจ ทำไมท่านน้าผู้มีรูปโฉมงดงามถึงหลงรักตาเฒ่าเช่นนี้ได้? แม้จะสงสัย กลับไม่มีใครกล้าถาม และไม่มีใครกล้าไม่เคารพผู้เฒ่าเฟิ่ง เพราะท่านน้าซู่ซีไม่เพียงกล่าวเตือน แม้แต่ผู้นำตระกูลยังออกปากว่านั่นเป็นน้องชายร่วมสาบานของเขา ใครกล้าไม่เคารพ อีกเดี๋ยวจะไล่ออกจากจวน!
เมื่อมาถึงตรงศาลา ผู้เฒ่าเฟิ่งที่จนปัญญาหยุดฝีเท้าลงและหันกลับไปมอง บอกว่า “ซู่ซี เจ้าไม่ต้องตามคนแก่อย่างข้าแล้ว เจ้าปล่อยข้าไปเถอะ! เจ้าว่าเจ้าลักพาตัวข้ามาที่นี่ ไม่ได้เห็นลูกชายก็แล้วไป แต่ขนาดหลานสาวหัวแก้วหัวแหวนข้าก็ไม่ได้พบ นี่มันเรื่องอะไรกัน?”
“พี่ซานหยวน หากท่านพยักหน้าตกลง ข้าจะไม่ทิ้งท่านไว้ที่นี่ ขอเพียงพยักหน้า ไม่ต้องพูดถึงกลับไปราชวงศ์เฟิ่งหวง แม้แต่หุบเขาลึกป่าใหญ่ข้าจะตามท่านไปด้วยทุกที่” นางกล่าวเสียงเบา มองเขาด้วยแววตาเร่าร้อน
“ซู่ซี ข้าบอกแล้วทำไมเจ้า…เจ้ายังดื้อดึงถึงเพียงนี้? พวกเราสองคนไม่เหมาะสมกันจริงๆ”
ผู้เฒ่าเฟิ่งหมดหนทางจริงๆ พูดอย่างไรนางก็ไม่ฟัง สิ่งที่เขาคาดไม่ถึงที่สุดคือ ทั้งจวนตระกูลหลินไม่ว่าผู้อาวุโสหรือผู้น้อย แต่ละคนต่างปล่อยนางมา ไม่นึกว่าจะยังนิ่งเฉยอยู่ แล้วเขาจะทำเช่นไรได้?
ซู่ซีมองเขาแววตาเศร้าหมอง นัยน์ตามีความเจ็บปวดที่ยากจะปิดบัง “เมื่อก่อนไม่ได้ ไม่เหมาะสมจริงๆ เพราะท่านแต่งงานแล้ว แต่ตอนนี้ภรรยาท่านเสียไปหลายปี ลู
