มันต์พันปีในร่างข้าไม่ได้ เจ้าคงใช้เลือดหงส์ไฟในตำนานสินะ!” ชัดเจนว่าเป็นคำถาม แต่ความหมายในคำพูดกลับมั่นใจยิ่งนัก
“อืม ฉลาดมาก” เธอแย้มยิ้ม แววตาพลันเปลี่ยน น้ำเสียงมีความภูมิใจเล็กน้อย “เพราะอย่างนั้น เรื่องที่ข้าขโมยโสมพันปีและยังมีเรื่องที่โกงเงินท่าน เทียบแล้วถือว่ามากพอกัน ต้องรู้ไว้ว่ายาของข้าขอไม่ได้ง่ายๆ”
ได้ยินคำพูดนี้ หลิงโม่หานหลุดยิ้มโดยพลัน บอกว่า “ทีหลังเจ้าต้องการสิ่งใดก็เอ่ยปากบอกข้าตรงๆ เถอะ”
“บอกแล้วท่านจะให้หรือ?” เธอขบคิดในใจ ถามพลางหยีตายิ้ม
“ใช่ ของของข้าจะเป็นของเจ้าทั้งหมด” กล่าวจบ เขามองนางอย่างลึกซึ้ง “แม้แต่ข้าก็ยังเป็นของเจ้า”
“เหอะๆ ไม่ต้องหรอกท่าน!”
เธอยิ้มอย่างกระดาก แม้หื่นกามแต่ก็ไม่มีความกล้าจะกระโจนหาเขา แค่นึกภาพว่าเขาถูกเธอกดไว้บนร่าง เอ่อ ภาพเช่นนั้นงดงามยิ่ง ไม่มีทางจินตนาการได้…
หลังจากดื่มน้ำ หลิงโม่หานวางแก้วในมือลง แววตาลึกล้ำหยุดลงบนร่างนางแล้วลุกยืนขึ้นทันใด ยื่นมือออกไปอุ้มร่างนางขึ้นมา เฟิ่งจิ่วตกใจจนร้องเบาๆ “ท่านทำอะไร? ดึกดื่นมืดค่ำ รีบวางข้าลง”
………………………………………………….
