หรือไร!”
เดาว่ามองไปทั่วตลาดกลางคืนก็หาคู่ที่เหมือนกับพวกเขาไม่ได้
เฮ้ยๆๆ! คู่อะไร? เธอไม่ได้คู่กับเขาเสียหน่อย
“ข้าไม่สนใจ เจ้าจะสนอะไร?” เขาชายตามองนาง ความรู้สึกกลับสุขใจนัก
ก่อนหน้านี้ไม่เคยคิดว่าเขาจะจูงมือผู้หญิงคนหนึ่ง สิบนิ้วประสานกับนางพลางเดินเล่นบนถนนใหญ่ช้าๆ เขารู้แต่ว่าความรู้สึกเช่นนี้วิเศษนัก ทำให้หัวใจเขาแสนสุขสม
หางตามองสาวน้อยข้างกายที่กำลังมองไปรอบๆ มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย รู้สึกว่ามีนางข้างกายก็เหมือนมีโลกทั้งใบ ความรู้สึกอิ่มเอมและสุขใจเช่นนั้น คนอื่นๆ ไม่มีทางเข้าใจ
แต่คว้าตัวนางช่างง่ายดาย คว้าหัวใจกลับยากเย็น เขาต้องทำอย่างไรนางถึงจะรักเขาบ้าง?
ดูท่าเขาต้องคิดดีๆ เสียหน่อยว่าจะลองใช้แผนหนุ่มรูปงามดีหรือไม่
หลังจากสองคนเดินเล่นจนดึกดื่นและกินมื้อเย็นแล้วถึงจะกลับไป คนสัญจรบนถนนบางตาลง มีเพียงโคมไฟสีแดงที่แขวนสูงเหนือหน้าร้านค้าสองฝั่งแกว่งเบาๆ ท่ามกลางสายลมยามค่ำคืน ดูแล้วเงียบสงบอย่างยิ่ง
“เทียบกับของในเหลาสุราโรงเตี๊ยม ของว่างตามถนนมีเอกลักษณ์มากกว่าจริงๆ คืนนี้ข้ากินอิ่มมาก ถึงตอนนี้ก็ยังยัดไหว” ใบหน้าเธอเต็มไปด้วยยิ้มอิ่มใจ
เห็นเธอพอใจง่ายดายเพียงนั้น นัยน์ตาหลิงโม่หานฉายแววยิ้มและอ่อนโยนเล็กน้อย “ในเมื่อเจ้าชอบ คราวหลังข้าจะพาเจ้าไปกินของว่างท้องถิ่นในทุกที่ที่ไป”
ได้ยินคำพูดนี้ หัวใจเธอสั่นไหวน้อยๆ สายตามองเขาที่ข้างกาย ความรู้สึกร้อยพันผสมปนเป ถึงขั้นรู้ส
