ูดไปไม่ใช่หรือ เรื่องวิ่งอะไรพวกนี้เจ้าช่ำชองที่สุด ไม่สั่งเจ้าแล้วจะสั่งใคร?” พูดจบก็ตามนายท่านข้างหน้าไปอย่างรวดเร็ว
มุมปากฮุยหลางกระตุก ตัวเองเป็นคนเสนอเอง จึงทำได้เพียงวิ่งไปซื้อขาหมูอย่างว่าง่าย
อีกด้านหนึ่ง เจ้าของโรงเตี๊ยมตรงโต๊ะรับแขกเช็ดเหงื่ออยู่ตลอดเวลา เห็นหัวหน้าตลาดมืดนั่งอยู่ชั้นหนึ่งมาชั่วยามกว่าแล้ว สองขาจึงอดสั่นเทาเล็กน้อยไม่ได้
หรือคนพวกนั้นที่พักชั้นสองจะยั่วยุคนตลาดมืดโดยไม่ดูตาม้าตาเรือ มิเช่นนั้นหัวหน้าตลาดมืดคนนี้จะนั่งอยู่ที่นี่มาชั่วยามกว่าไม่ไปไหนได้อย่างไร ขณะคิดอย่างอดสั่นขวัญแขวน ก็ได้ยินเสียงหัวหน้าตลาดมืดคนนั้นลอยมา
“เถ้าแก่”
“ทะ ท่านหัวหน้าเคอ ไม่ทราบว่าท่านมีอะไรจะสั่งหรือขอรับ?” เขารีบร้อนมาตรงหน้าลูกค้า ยืนอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย เพราะตกใจเสียงจึงสั่นเครืออยู่บ้าง
หัวหน้าเคอมองเขาแวบหนึ่ง ก่อนถามเสียงเข้ม “เจ้าลองคิดอีกที คุณชายชุดแดงท่านนั้นบอกหรือไม่ว่าไปไหน?”
“มะ ไม่ได้บอกขอรับ”
เจ้าของโรงเตี๊ยมเช็ดๆ เหงื่อที่ไหลตรงหน้าผากพลางเอ่ย “แต่พวกเขาคงไม่หนี ม้าพวกเขายังอยู่ด้านหลังเลยขอรับ! ตอนเสี่ยวเอ้อร์เข้าไปทำความสะอาดเห็นสัตว์เลี้ยงของพวกเขายังถูกขังอยู่ในห้อง คง คงจะออกไปทำธุระกันขอรับ”
ขณะกำลังพูด หางตาก็เหลือบเห็นร่างสีแดงแสบตานั้นเดินมาจากที่ไม่ไกล เถ้าแก่ดีใจจนรีบชี้พวกเขาพร้อมส่งเสียงตะโกน “มาแล้วๆ หัวหน้าเคอ ท่านรีบดูสิ คุณชายชุดแดงท่าน
