งฮุยหลาง
เห็นเช่นนี้ฮุยหลางจึงยิ้มเจื่อนๆ “คุณชายจิ่วโปรดวางใจ เรื่องนี้ให้เป็นหน้าที่ข้าเอง เรื่องวิ่งๆ อะไรพวกนี้ข้าช่ำชองที่สุด” ให้ผู้แข็งแกร่งระดับหลอมแก่นพลังวิ่งไปซื้อขาหมู เรื่องเช่นนี้มีเพียงภูตหมอที่ทำได้
“อืม ข้ารู้ว่าเรื่องนี้ยกให้เจ้าดีที่สุด วันหลังข้าจะส่งของให้เจ้าบ้าง” เธอพูดพลางยิ้มตาหยี กล่าวจบก็ลงไปข้างล่างอย่างรวดเร็ว และมุ่งไปยังโรงเตี๊ยม
“หึ! ผู้หญิงขี้ขลาดนี่!” เห็นนางจากไปเหมือนหลบหนี หลิงโม่หานแค่นเสียงเย็นอย่างอดไม่ได้ รู้ว่าผู้หญิงคนนี้เบี่ยงประเด็น เขาเอ่ยคำพูดออกมาหมดแล้วก็ยังไม่กล้าตอบรับ
ฮุยหลางกับอิ่งอีก้มหน้าลง ยืนด้วยความเคารพนบนอบพลางแสร้งว่าไม่ได้ยิน
หลิงโม่หานลุกขึ้นเดินผ่านข้างกายทั้งสองไป ก่อนชะงักฝีเท้า แล้วเหลือบมองฮุยหลาง “ของที่นางให้เจ้าต้องส่งมาให้ข้าด้วย” กล้ารับของจากผู้หญิงของเขาหรือ? คงไม่อยากมีชีวิตอยู่จนแทบทนไม่ไหวแล้ว
ฮุยหลางยังไม่ทันได้สติจากความดีอกดีใจที่ภูตหมอจะมอบของให้เขา ได้ยินเช่นนี้ก็รีบร้อนขานรับ “ขอรับ ข้าน้อยจะส่งคืนแน่นอน”
“หึ!” หลิงโม่หานแค่นเสียงหยัน เอามือไพล่หลังเดินลงไป
ยามนี้ ฮุยหลางถึงจะถอนหายใจเบาๆ เช็ดปาดเหงื่อ แล้วมองอิ่งอีด้วยใบหน้าโศกา “เจ้าว่าทำไมภูตหมอถึงชอบสั่งข้าไปทำธุระขนาดนั้น ทำไมข้าไม่เคยเห็นนางสั่งเจ้าวิ่งไปทำอะไรบ้าง?”
ดีกับเขาเกินไปจนนายท่านจวนจะไม่พอใจแล้ว
อิ่งอีเหลือบมองเขา บอกว่า “เจ้าเพิ่งพ
