บทที่ 707 ยังไม่ประสบความสำเร็จแล้วจะสร้างครอบครัวได้อย่างไร
สิ่งที่หลิวเจี้ยนถงไม่ได้ยอมรับก็คือ ชั่วขณะนั้น ส่วนลึกในจิตใจของเขาบังเกิดความยินดีปรีดาที่ไม่อาจพรรณนาได้ชนิดหนึ่ง…ถ้าเยี่ยนเหออันเป็นคนประเภทนี้ จูชีก็คง…
ความอิจฉาริษยาก่อนนี้พลันสลายไปราวกับหมอกควัน ทิ้งไว้เพียงความปราโมทย์ยินดี ดีใจที่ตนเองไม่ใช่เป้าริษยาของคนอื่น
ทั่วทั้งงานเลี้ยงไม่มีใครสนใจเขา ยิ่งไม่มีทางทราบได้ว่าหลิวเจี้ยนถงกำลังคิดอะไรอยู่ กระทั่งว่าเมื่องานเลี้ยงสิ้นสุดลง เขาจากไปตอนไหน เคยมีคนผู้นี้อยู่หรือไม่ ล้วนไม่มีใครสังเกต
เงียบงันไร้สำเนียง ราวกับไม่เคยมีสิ่งใดเกิดขึ้น
ระหว่างทางขากลับ หลิวเจี้ยนถงอารมณ์ดีอย่างยิ่ง ทั้งยังครวญเพลงเบา ๆ
ส่วนคนที่มีผลการสอบยอดเยี่ยมอย่างเยี่ยนเหออัน หลังงานเลี้ยงเลิกราก็ยังมีคนนัดพบเขาอีกหลายวันติดกัน ไม่อาจเดินทางกลับได้ในทันที ส่วนหลิวเจี้ยนถงไม่เหมือนกัน พองานเลี้ยงจบลงก็สามารถกลับบ้านได้แล้ว
แต่อารมณ์ดี ๆ ของเขาก็บั่นทอนลงมากเมื่อถึงตอนจ่ายค่าเดินทาง
เพราะสิ้นไร้ไม้ตอกจึงอับจนปัญญา ตอนที่เรียนศัพท์คำนี้ เขาเพียงเข้าใจความหมายของมัน แต่เมื่อต้องสัมผัสความรู้สึกนั้นกับตัวถึงตระหนักได้ว่านั่นเป็นความอับจนปัญญาแบบไหน…อับอายเหลือจะกล่าว ราวกับถูกคนจี้ใจดำอย่างไรอย่างนั้น
“อะไรกัน เงินแค่นี้ท่านก็จ่ายไม่ไหว?” ชายชราที่เป็นสารถีรถม้าขมวดคิ้วน้อย ๆ “ท่านเป็นถึงถงเซิงเชียว
