อการกลับมาของหลิวเจี้ยนถง และแสดงความยินดีที่เขาสอบเป็นถงเซิงได้
เห็นเขากลับมาในเวลานี้ ทุกคนก็พอจะเข้าใจแล้วว่าเขาคงไม่ไปสอบเยวี่ยนซื่อแล้วสินะ!
เห็นใบหน้ายิ้มแย้มของทุกคน หลิวเจี้ยนถงก็ยิ้มออกมาอย่างอดไม่ได้ โอภาปราศรัยกับทุกคนเล็กน้อย จากนั้นก็ไปพบอาจารย์เสิน
“ยินดีด้วย!” มองลูกศิษย์ที่ได้ดั่งใจผู้นี้ อาจารย์เสินปลาบปลื้มใจยิ่งนัก
นอกจากนี้ อีกฝ่ายยังอาจกลายเป็นลูกเขยของตัวเองอีกด้วย
“ศิษย์ไม่ได้ทำให้ทุกคนผิดหวัง ในที่สุดก็สอบผ่านแล้ว ขอบคุณอาจารย์ที่ชี้แนะสั่งสอน ไม่อย่างนั้นศิษย์ก็คงไม่มีความสำเร็จในวันนี้” หลิวเจี้ยนถงพูดจบก็โค้งคำนับอาจารย์เสิน
อาจารย์เสินลุกขึ้นมาประคองเขา “ความสำเร็จในวันนี้ของเจ้าเป็นผลลัพธ์จากความเพียรของเจ้าด้วยเหมือนกัน พึ่งอาจารย์ฝ่ายเดียวไม่ได้หรอกนะ จำไว้ว่าอย่าหลงลำพองตน ยังต้องพยายามต่อไปอีกมาก”
“ขอรับ อาจารย์”
“กลับมาครานี้ เจ้ายังคิดจะไปเข้าร่วมการสอบเยวี่ยนซื่อที่จะจัดตอนเดือนเจ็ดหรือไม่?” แม้จะพอคาดเดาได้ แต่อาจารย์เสินก็ยังถามออกมา
หลิวเจี้ยนถงส่ายหน้า เหตุผลก็กล่าวได้น่าฟังยิ่ง ข้อแรกบอกว่าตนเองรู้สึกว่าความสามารถยังไม่เพียงพอ ยังต้องขัดเกลาต่อไป ข้อสองก็ว่าการสอบฝู่ซื่อคราวนี้มีค่าใช้จ่ายมหาศาล ที่บ้านติดหนี้ก้อนใหญ่แล้ว เขาไม่อยากให้พี่ชายพี่สะใภ้มีชีวิตลำบากไปมากกว่านี้
สรุปออกมาได้ว่า ปีหน้าค่อยสู้ใหม่อีกครั้ง
ไม่เพียงแต่จะมีความมั่นใจมา
