ของอวี๋เหล่า มองท่าทีของเขา เหมือนคิดว่าหนุ่มน้อยคนนี้สามารถปรุงกลั่นยาระดับยาทิพย์ศักดิ์สิทธิ์ได้จริงๆ ซ้ำยังเป็นแค่เด็กหนุ่มอายุสิบห้าสิบหกเท่านั้น นึกไม่ถึงว่าจะเรื่องจะไปถึงผู้อาวุโสสูงสุด
ยามนี้ไม่ต้องพูด พวกเขาก็รู้ว่าผู้อาวุโสสูงสุดต้องแอบสังเกตการณ์การสอบประเมินที่นี่อยู่แน่
ด้วยเหตุนี้พวกเขาจึงสงบจิตสงบใจ มองไปทางหนุ่มน้อยชุดแดง มองคราวนี้ในดวงตาฉายแววแปลกๆ อย่างอดไม่ได้
ท่าทางที่เด็กหนุ่มชุดแดงจัดการกับยาทิพย์คล่องแคล่วนัก ไม่เร่งไม่ช้าและสง่างามอย่างยิ่ง นึกถึงตรงนี้ใบหน้าพวกเขาก็เผยอาการประหลาด สง่างาม? ทำไมพวกเขาถึงคิดเช่นนี้ได้? แม้รู้สึกว่าคำคำนี้ไม่ควรปรากฏอยู่ที่นี่ แต่การกระทำ การแสดงออก และอากัปกิริยาของเด็กหนุ่มกลับงดงาม ภาพที่มองเห็นช่างเป็นภาพที่เจริญตา
หนุ่มน้อยชุดแดงรูปโฉมหล่อเหลา ท่าทางตั้งอกตั้งใจ การกระทำกลับสง่างาม ทุกกิริยาทุกการยกมือ แขนเสื้อสีแดงวาดผ่านดุจดั่งภาพวาด ทำให้ใจคนสงบลงอย่างอธิบายไม่ถูก
ต่างจากที่อาจารย์คุมสอบสามคนนั้นสังเกตเห็น สิ่งที่อวี๋เหล่าสนใจกลับเป็นวิธีการที่เฟิ่งจิ่วจัดการยาทิพย์ รวมถึงลำดับการหยิบยาปรุงผสม สิ่งที่สังเกตพบคือท่าทางมุ่งมั่นตั้งใจ และความมั่นใจในตัวเองที่มีอยู่เต็มเปี่ยมแล้ว
สายตาเขามองผ่านยาทิพย์เหล่านั้นที่วางเรียงบนหน้าโต๊ะ แววตาวูบไหวเล็กน้อย ไม่รู้ว่าจะปรุงกลั่นยาแบบใด?
เขามองออกจากลีลาของเฟิ่งจิ่ว เด็กหนุ่มเป็น
