างส่วน
นั่งในห้องโถงใหญ่ หนุ่มน้อยไม่มีความประหม่ากระวนกระวายสักนิด ตรงกันข้ามบนร่างเขามีกลิ่นอายหนาวเหน็บชั่วร้ายกระจายอยู่ เป็นกลิ่นอายชั่วร้ายที่ไม่ค่อยเข้าคู่กับรูปโฉมที่ดูเหมือนหล่อเหลาและไร้พิษสง ทำให้สามคนที่เข้ามาเก็บความคิดก่อนหน้าไป
ส่วนชายหญิงคู่นั้นที่ยืนอยู่ด้านหลังเขาก็ถูกพวกเขามองข้ามไปทันที เพราะกำลังนั้นไม่มากพอให้เชยชมเท่าไหร่จริงๆ
“เหอะๆ ทำให้แขกผู้เกียรติต้องรอนานแล้ว” ผู้ดูแลเก็บความคิดไว้ บนหน้าเผยรอยยิ้มอบอุ่นออกมา และเข้าไปประสานมือคาราวะโดยไม่สนใจว่าอีกฝ่ายเป็นเพียงเด็กหนุ่มอายุสิบห้าสิบหก
“ข้าแซ่หวง เป็นผู้ดูแลตลาดมืดที่นี่ ไม่ทราบว่าแขกผู้มีเกียรตินามว่าอะไรหรือขอรับ?”
ตั้งแต่เขาเข้ามาเฟิ่งจิ่วก็รู้สึกถึงสายตาที่พวกเขาพินิจมอง และไม่ไปสนใจ ยามนี้หลังจากจิบน้ำชาถึงจะเงยหน้ามองไปทางพวกเขา
แววตามองผ่านสองคนด้านหลังผู้ดูแลหวง และจับจ้องบนร่างผู้ดูแลหวงทันที กวาดมองคร่าวๆ ก็มองออกว่าเขาเป็นผู้ฝึกตนระดับหลอมแก่นพลัง ใช่แล้ว ยิ่งเป็นตลาดมืดในแคว้นระดับสูง กำลังผู้ดูแลยิ่งสูงตาม เธอจึงไม่แปลกใจที่เขามีระดับพลังเช่นนี้
ส่วนสองคนด้านหลังนั้นเป็นผู้ฝึกตนระดับหลอมแก่นพลังเช่นกัน วรยุทธ์ล้วนอยู่ขั้นกลาง แต่สายตาคนหนึ่งในนั้นที่มองมา ทำไมเธอถึงไม่ชอบใจเท่าไหร่?
“ไม่ทราบว่าผู้ดูแลหวงจะมารับแขก? หรือมาพบข้า?” เธอหลุบตาลง มือหนึ่งถือถ้วยชาอีกมือใช้ฝาเกลี่ยน้ำชาเบาๆ พลางเอ
