บนพื้น อ้อมแขนกอดน้ำเต้าดื่มเหล้าอีกสองสามอึก ได้ยินคำนางก็ส่ายหน้าตามสัญชาตญาณ “ไม่ ตีให้ตายข้าก็ไม่ออกไป!”
เห็นเช่นนี้ ซู่ซีจึงมองพี่ชายอย่างขอความช่วยเหลือ
“เจ้ากลับไปก่อนเถอะ! ข้าจะลองคุยกับเขา” หลินป๋อเหิงยิ้มๆ โบกมือให้สัญญาณนางออกไปก่อน
“ก็ได้!” เมื่อไม่มีทางเลือกก็ทำได้เพียงขานรับ ทว่าคิดๆ แล้วนางยังบอกอย่างไม่วางใจ “แต่พี่ใหญ่ ท่านอย่าให้พี่ซานหยวนไปนะ หากปล่อยไปจริงเขาจะต้องไปซ่อนตัวแน่ๆ”
“รู้แล้วๆ”
ในใจหลินป๋อเหิงแอบทอดถอนใจ เห็นนางจากไปแล้วถึงจะส่ายหน้า แล้วเคาะประตู “ซานหยวน ซู่ซีไปแล้ว เจ้าเปิดประตูเถอะ ข้ามีเรื่องจะบอกจริงๆ เป็นเรื่องตระกูลเฟิ่งพวกเจ้า”
ผู้เฒ่าเฟิ่งในบ้านได้ยิน นึกถึงเรื่องทางด้านตระกูลเฟิ่งก็เป็นกังวล จึงถามทันใด “นางไปแล้วจริงหรือ?”
“อืม ไปแล้ว” หลินป๋อเหิงยิ้มรับ
ได้ยินแล้วผู้เฒ่าเฟิ่งด้านในถึงจะย้ายโต๊ะเก้าอี้ที่กั้นประตูไว้ออก เปิดประตูอย่างระมัดระวัง แล้วชะโงกหน้าออกมามองสักพัก หลังจากแน่ใจว่าไม่เห็นนางถึงถอนหายใจออกมาเบาๆ
“ฮู่! ข้าตกใจจนเหงื่อออกท่วมตัวเลย”
………………………………………………….
