ำหนักแล้ว ครั้นเห็นเธอกลับมาทั้งสองก็เข้ามาต้อนรับ
“นายท่าน”
“อืม” เธอขานรับ สายตาจับจ้องเหลิ่งหวาที่สีหน้าตื่นเต้นดีใจ กล่าวด้วยรอยยิ้มว่า “เจ้าเตรียมตัวดีๆ ครั้งนี้จะพาเจ้าออกไปฝึกวิชา แม้เจ้าไม่มีวรยุทธ์แต่มีไทเก๊กติดตัวก็พอฝืนปกป้องตัวเองได้ หากมีวาสนาไม่แน่เจ้าอาจฝึกบำเพ็ญได้ด้วย”
ได้ยินคำพูดนี้ เหลิ่งหวาดวงตาเป็นประกายวาววับ ถามอย่างตื่นเต้นและเริงร่าว่า “นายท่านว่าข้าก็มีโอกาสฝึกบำเพ็ญหรือ แต่ข้าฝึกบำเพ็ญพลังเร้นลับไม่ได้ไม่ใช่หรือขอรับ?”
“เจ้ามีพลังเร้นลับไม่ได้ แต่ถึงเวลาออกไปข้างนอก ข้าหาโอกาสตรวจสักหน่อยว่าเจ้ามีรากฐานพลังวิญญาณหรือไม่ ก็ฝึกบำเพ็ญได้แล้วไม่ใช่หรือ?” เธอยิ้มๆ เมื่อสาวก้าวเดินหน้าเข้าไปในห้องนอน ก็เห็นบนโต๊ะมีถาดมากมายวางไว้ ด้านบนมีเสื้อผ้าสิบกว่าชุดทั้งแดงและขาววางอยู่
เหลิ่งหวาที่ตื่นเต้นเพราะคำพูดนางรีบตามเข้ามา เห็นนางกำลังมองเสื้อผ้าจึงเอ่ยปากบอก “หลายวันก่อนในวังมีช่างตัดเสื้อมาช่วยผู้ครองแคว้นตัดชุดคลุมตั้งมากมาย ตอนนั้นหานายท่านไม่พบ ท่านผู้ครองแคว้นจึงสั่งข้าหยิบเสื้อผ้านายท่านชุดหนึ่งให้ช่างตัดมายี่สิบแบบแตกต่างกัน ข้าให้พวกเขาตัดเป็นชุดผู้ชายสิบผู้หญิงสิบ วันนี้ทำเสร็จ เพิ่งส่งเข้ามาเลยขอรับ”
เฟิ่งจิ่วหยิบชุดหนึ่งขึ้นมาดูและทาบเทียบกับตัว ใบหน้าผุดรอยยิ้ม “อืม ไม่เลว สวยงามยิ่งนัก พอดีเลย ครั้งนี้ออกไปก็ไม่ต้องกังวลว่าเสื้อผ้าจะไม่พอแล้ว”
เธอหั
