นกลับไปมองทั้งสองคน กล่าวยิ้มๆ ว่า “พวกเจ้าออกไปเถอะ! ไม่ต้องปรนนิบัติอยู่ที่นี่ กลับไปเตรียมตัวดีๆ จริงสิ สั่งคนพาเหล่าไป๋กับฉิวฉิวออกมา ถึงเวลาพวกเราจะออกเดินทางจากวังทันที”
“ขอรับ/เจ้าค่ะ” ทั้งสองขานรับแล้วจึงถอยออกไป
สามวันต่อมา
ภายในตำหนักของเฟิ่งจิ่ว เมื่อเจ้าตำหนักยมราชเห็นม้าที่ชื่อเหล่าไป๋ก้าวเดินไปเดินมาในลานบ้านอย่างตื่นเต้น ไม่เห็นเฟิ่งจิ่ว มีเพียงเหลิ่งซวงกับเหลิ่งหวาสองคน จึงถามขึ้น “นายท่านพวกเจ้าจะพาม้าอ้วนตัวนี้ไปด้วยหรือ?” ผู้หญิงคนนั้นไม่ได้อยากไปฝึกวิชา แต่อยากไปเที่ยวเล่นกระมัง?
………………………………………………….
ตอนที่ 496 ชุดขอทานดีกว่า
“ข้าจะพาเหล่าไป๋ไปด้วย! อสูรกลืนเมฆาตัวน้อยนั้นก็จะพาไป นี่ ท่านดูสิ” เฟิ่งจิ่วในชุดสีแดงปรากฏตัวตรงหน้าพวกเขาด้วยชุดผู้ชาย ก้าวเดินออกมาพร้อมเชิดคางน้อยๆ ส่งสัญญาณให้เจ้าตำหนักยมราชมองฉิวฉิวข้างๆ
ตั้งแต่เห็นฉิวฉิวคืนร่างเดิมยามกลืนกินวิญญาณต้น เธอก็เรียกมันว่าฉิวฉิวน้อยมาก เปลี่ยนไปเรียกอสูรกลืนเมฆาตัวน้อยทันที ถึงอย่างไรภาพที่มันกลืนวิญญาณต้นไปช่างทำให้เธอยากจะลืมจริงๆ มองอย่างไรก็รู้สึกว่าฉิวฉิวสองคำนี้ไม่เหมาะกับมัน
เห็นนางปรากฏตัวด้วยชุดผู้ชาย ชุดสีแดงแพรวพราวยังคงเปิดเผยชัดเจนเช่นนั้น ไม่ใช่ชุดกระโปรงผู้หญิงแต่เป็นชุดคลุมผู้ชาย เพราะนางแต่งตัวเป็นชาย ร่างกายจึงมีกลิ่นอายชั่วร้ายและรักอิสระกระจายออกมา คล้ายคลึงกับคุณชายน้อยผู้สูงศักดิ์
