ยิ่งนัก รูปโฉมงดงามโดดเด่นเป็นที่สุด แม้แต่งตัวเป็นผู้ชาย เขาเห็นแล้วแววตายังวูบไหวเล็กน้อย
ทันใดนั้นเขาคิดว่าชุดขอทานยังเหมาะกับนางมากกว่า อืม ดีที่สุดบนหน้าต้องทาโคลนหรือสมุนไพรอีกสักหน่อย นั่นถึงจะดีกว่า
เฟิ่งจิ่วที่เดินออกมาชำเลืองมองเขา ถามว่า “ท่านคงไม่คิดจะออกไปทั้งแบบนี้กระมัง?”
เจ้าตำหนักยมราชเลิกคิ้วขึ้น “ไม่อย่างนั้นเล่า?”
“ติดหนวดเคราท่านอา แล้วเปลี่ยนใส่ชุดคลุมที่ไม่โดนเด่นสิ!” เธอเชิดคางขึ้นเล็กน้อย สีหน้าหลงตัวเองอยู่บ้าง กล่าวด้วยน้ำเสียงสุขใจเจือยิ้มหัว “คนงามมีแค่ข้าก็พอ ไม่อย่างนั้นเดินไปด้วยกันจะดึงดูดสายตาคนเกินไป เฮ้อ ภาพเช่นนั้นคิดๆ แล้วข้าว่าไม่ค่อยดีเท่าไหร่นัก”
ได้ยินนางนางแล้ว หน้าผากเจ้าตำหนักยมราชมีเส้นเลือดสีดำปูดขึ้นมา เหลือบมองนางด้วยสีหน้าแปลกๆ “ข้าคิดว่าเจ้าเปลี่ยนเป็นชุดขอทานและทาขี้เถ้าบนหน้าจะดีกว่า เจ้าจะไปเปลี่ยนหรือไม่?”
“ได้ยังไงกันเล่า!”
เฟิ่งจิ่วถลึงตาที่เปล่งประกาย “ข้าว่าจะออกไปยั่วยวนสาวงามสักสองสามคน!” พูดออกไป แม้แต่ตนเองยังยิ้มขึ้นมา “หนำซ้ำข้าคิดว่าด้วยรูปโฉมงดงาม บุคลิกงามสง่า ออกไปครั้งนี้จะต้องทำให้เหล่าแม่นางผู้เพริศพริ้งหัวใจเต้นรัวเป็นแน่ ดังนั้นท่านอย่าทำข้าเสียเรื่อง รีบๆ เปลี่ยนชุดนั้นเถอะ ติดหนวดเคราหนาๆ เปลี่ยนเป็นรูปลักษณ์ท่านอาจะดีมาก”
เหลิ่งซวงข้างๆ มองเฟิ่งจิ่วด้วยดวงตาฉายแววอ่อนโยน ตรงริมฝีปากมีรอยยิ้มบางๆ ส่วนเหลิ่ง
