ไรท้ายที่สุดนางก็จะเป็นผู้หญิงของเขาเท่านั้น
นึกถึงตรงนี้ จู่ๆ อารมณ์ก็ดีขึ้นมา รอยยิ้มตรงมุมปากยกขึ้นเบาๆ จากหัวใจ ใบหน้าหล่อเหลาองอาจปกติมักเย็นชาแข็งกร้าว ยามนี้ใบหน้าเย็นชาอ่อนโยนขึ้นเพราะรอยยิ้มที่ผุดมาจากใจ ท่าทางนุ่มนวลที่แสดงออกมาโดยไม่ตั้งใจ ทำให้เฟิ่งจิ่วอึ้งมองอย่างอดไม่ได้…
เมื่อเจ้าตำหนักคืนสติกลับมา และเห็นเฟิ่งจิ่วจ้องมองเขาตรงๆ ด้วยสองตาเป็นประกาย รอยยิ้มตรงริมฝีปากก็หุบลง รอยยิ้มนั้นหายไปอย่างไร้ร่องรอย กลับมามีท่าทางเย็นชาเอาแต่ใจ เฟิ่งจิ่วเห็นแล้วมุมปากกระตุก
…………………………………………
ตอนที่ 488 ข้าจะตามเจ้าไปทุกเมื่อ
“ทำไม คิดว่าข้างดงามน่ากินอีกแล้วหรือ?” เจ้าตำหนักยมราชชายตามองเฟิ่งจิ่ว กล่าวอย่างเย็นชา “จะกินข้าไม่ง่ายนักหรอก หากกินแล้วไม่ยอมจ่ายหนี้ละก็ หึๆ!”
“แหะๆ จะกล้าได้ยังไง?” เธอยิ้มกระอักกระอ่วน เก็บท่าทางตะกละตะกลามทันใด แล้ววางสีหน้าจริงจัง “ท่านเจ้าตำหนัก เช่นนั้นท่านว่าพวกเราควรออกเดินทางเมื่อไหร่?”
เห็นนางทำสีหน้าจริงจังอย่างเสแสร้ง เขาแค่นเสียงเบาๆ “จะปล่อยพ่อเจ้าไว้ที่นี่ได้หรือ ขอแค่เจ้าปล่อยวางได้ ข้าตามเจ้าไปได้ทุกเมื่อ”
ได้ยินเช่นนี้แล้ว เฟิ่งจิ่วแอบๆ กลอกตา ตามเธอไปเมื่อไหร่ก็ได้? พูดเสียจนเหมือนตามอะไรไป กระนั้นใบหน้านางก็ยังคงมีรอยยิ้มเอาใจ บอกว่า “ปล่อยวางได้ๆ ท่านพ่อทางนี้ข้าทิ้งผู้ฝึกตนระดับหลอมแก่นพลังสี่คนไว้ให้เขา อีกทั้งยังมีองครักษ์คอยปกป
