้อง คาดว่าแคว้นเล็กแคว้นอื่นคงไม่กล้ามารุกราน หากแคว้นเล็กอื่นๆ ไม่กล้า คนจากกลุ่มอำนาจทุกฝ่ายในราชวงศ์เฟิ่งหวงยิ่งไม่กล้า ก็ไม่มีเรื่องนั้นแล้ว”
“อีกอย่าง ข้ารู้ฝีมือความสามารถท่านพ่อดี ด้วยอำนาจและความารถในการจัดการ เขาจะดูแลราชวงศ์เฟิ่งหวงนี้ได้แน่นอน โดยเฉพาะเมื่อพวกเราเดิมทีก็เกิดและโตที่นี่ คุ้นเคยเสียจนไม่อาจคุ้นเคยได้อีก ไม่มีอะไรไม่น่าวางใจ”
นี่คือสิ่งที่เธอเคยไตร่ตรองมาหลายครั้ง ท่านพ่อจะปลอดภัยมากที่นี่ และได้แสดงความสามารถเต็มที่ ต่อให้เธอไปสักปีหรือครึ่งปีก็สบายมาก
เห็นเช่นนี้ เจ้าตำหนักยมราชมองนางแวบหนึ่ง “ในเมื่อเป็นเช่นนี้ จะไปตอนนี้เลย?”
“ไม่จำเป็นต้องรีบถึงเพียงนั้น ยังไงก็ต้องเตรียมการสักพัก!” เธอคิดๆ แล้วจึงบอกว่า “สามวัน สามวันให้หลังค่อยไป ข้ายังต้องเข้าวังไปบอกท่านพ่อเรื่องนี้เสียหน่อย”
“เข้าวัง? ข้าจะไปเป็นเพื่อนเจ้า” พูดจบเขาก็ปัดชุดคลุมพลางลุกยืนขึ้น
เธอมองเขาเมื่อได้ยินเช่นนี้ ถามว่า “ข้าเข้าวังไปบอกลาท่านพ่อ ท่านจะตามไปด้วยทำไม? คงไม่กลัวข้าแอบหนีไปอีกหรอกนะ?”
“แค่ก!”
เจ้าตำหนักกระแอมไอ ในใจกระอักกระอ่วนเล็กน้อย แต่ใบหน้าไม่แสดงออกสักนิด แววตาลึกล้ำเคลื่อนจากใบหน้านางไปมองอีกด้าน กล่าวเบาๆ ว่า “ข้าต้องไปบอกลาเช่นกัน ถึงอย่างไรก็เป็นผู้อาวุโสกว่า”
“ก็ได้! งั้นไปด้วยกัน” เสียงชะงักไป เธอลังเลพักหนึ่ง ก่อนจะมองเขาพลางบอกอีกว่า “แต่ไปหาพ่อข้าแล้ว ท่านอย่าพูด
