กเศร้าใจ “ดูเหมือนว่าความจำของข้าจะไม่ได้ดีอย่างที่ทุกคนพูด”
เดิมทีก็ไม่ค่อยฉลาดเท่าไหร่ หากปราศจากความสามารถผ่านตาไม่ลืมเลือนนี้แล้ว ต่อไปเขาจะเรียนหนังสือได้อย่างไร?
“เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับความจำหรอกขอรับ” ต้าเป่าหลุดยิ้มออกมา เขาพูดต่อไปว่า “อาเล็ก ท่านลืมไปแล้วหรือว่าตอนนั้นใครเป็นคนไปดูผลสอบ? เป็นคนอื่นต่างหาก ทุกคนมองหาแต่ชื่อที่ตัวเองคุ้นเคย จะมีสักกี่คนที่สนใจชื่อคนอื่น? สาเหตุที่คนอื่นจำชื่อของท่านได้ก็เป็นเพราะท่านสอบได้ที่หนึ่ง ท่านเป็นซิ่วไฉ…สำหรับคนแปลกหน้ากันแล้ว พวกเขาสนใจแค่รายชื่อต้น ๆ เท่านั้น เพราะสอบได้อันดับต้น ๆ จึงมีโอกาสสอบผ่านในรอบต่อไปมากกว่า และมีโอกาสเป็นขุนนางมากกว่า”
ต้าเป่ายังถามจูชีว่า ถ้าเขาไม่ได้สอบได้ที่หนึ่งของการสอบเสี้ยนซื่อ ชิงที่หนึ่งมาจากคุณชายเยี่ยน คุณชายเยี่ยนยังจะจำเขาได้หรือไม่?
จูชีพูดอะไรไม่ออก
เพราะเขาทราบว่าต้าเป่าพูดถูก
เขาเพิ่งจะเข้าใจถ่องแท้ก็ตอนนี้เองว่าถึงหลิวเจี้ยนถงจะมีตำแหน่งติดตัวเหมือนเขา แต่คนที่ทุกคนจำได้ก็มีเพียงเขาที่เป็นเสี้ยนอั้นโฉ่ว แม้เขาจะไปสอบเพียงรอบเดียวและบังเอิญคว้าที่หนึ่งมาได้ก็ตาม ไม่ใช่หลิวเจี้ยนถงที่สอบเป็นถงเซิงได้เหมือนกัน โดยพยายามสอบไปทีละสนามอย่างยากลำบาก
“หมายความว่า ถ้าข้าสอบได้ไม่ดีในรอบเยวี่ยนซื่อก็จะ…”
จูชีไม่ได้พูดไปจนจบ แต่ต้าเป่าฟังเข้าใจแล้ว
อาเล็กกังวลใจว่าถ้าเขาสอบได้ไม่ดีก็จะไม่ได้รับการป
