ฏิบัติเช่นในตอนนี้และทำให้ทุกคนผิดหวัง
เขายิ้มขณะพูดว่า “อาเล็ก ท่านคิดอะไรอยู่ขอรับ? ไม่ว่าท่านจะสอบได้ดีหรือไม่ดีก็ยังเป็นอาเล็กของพวกข้าเหมือนเดิม ใช่ไหม เอ้อร์เป่า?”
“ฮื่อ ๆ! แน่นอนอยู่แล้ว ในใจของข้าอาเล็กร้ายกาจตลอดกาล” เอ้อร์เป่าฟังเข้าใจบ้างไม่เข้าใจบ้าง แต่เขาเห็นด้วยกับวาจาของพี่ชายตัวเองยิ่งนัก
ข้างนอกนั้น เย่อวี๋หรานที่ตั้งใจว่าจะมาปรึกษาจูชีเรื่องของขวัญแสดงความยินดี คิดไม่ถึงเลยว่าตนเองมาช้าเพียงไม่กี่ก้าว แต่กลับมาได้ยินเด็ก ๆ ในบ้านพูดเรื่องนี้เข้าโดยบังเอิญ
อื้ม ต้าเป่าไม่ทำให้นางผิดหวัง!
เขาเพิ่งอายุเท่าไหร่เอง แต่กลับพูดโน้มน้าวคนอื่นได้ขนาดนี้
ประเด็นสำคัญก็คือมีเหตุผลอย่างมาก
นางครุ่นคิดเล็กน้อยจึงตัดสินใจว่าให้เวลาอากับหลาน ๆ สักหน่อยจะดีกว่า ตอนเย็นค่อยมาหาจูชีใหม่อีกครั้ง
หลี่ซื่อกำลังคุยกับคนอื่นเรื่องของขวัญแสดงความยินดีอยู่ ทันใดนั้นก็เห็นแม่สามีเดินกลับมาจึงเข้าใจว่าอีกฝ่ายไปคุยกับจูชีเรียบร้อยแล้ว นางถามว่า “ท่านแม่ พวกเราส่งอะไรไปดีเจ้าคะ?”
“ตอนเย็นค่อยว่ากันเถอะ พวกเจ้าทำงานของตัวเองไปก่อน!” เย่อวี๋หรานตอบ
“ไม่…ไม่เตรียมตอนนี้หรือเจ้าคะ?” หลี่ซื่อฉงน พูดมาอีกว่า “ไม่อย่างนั้นก็อาจไม่ทันเกวียนเทียมวัวที่จะไปส่งต้าเป่ากับเอ้อร์เป่าเข้าตำบลตอนเช้าวันพรุ่งนี้แล้วนะเจ้าคะ”
นับแต่ที่บ้านมีเกวียนเทียมวัว การจะไปหาซื้อหรือส่งสิ่งของอะไรก็สะดวกขึ้นมาก
หลี่ซื่อ
