ือเขา มีอักษรเขียนว่า ‘ป้ายตำหนักยมราช’ ไว้ชัดเจนยิ่ง
“นี่คือป้ายตำหนักยมราชของท่าน?” เธอไม่ได้รับมา ทำแค่มองเขา ป้ายคำสั่งที่หยิบมาจากในมือเขาได้ เกรงว่าคงไม่ใช่ป้ายธรรมดาๆ กระมัง!
ดวงตาดำลึกล้ำจับจ้องบนร่างนาง เห็นสีหน้านางก็พยักหน้า “ใช่ นี่คือป้ายตำหนักยมราช และเป็นป้ายคำสั่งที่แสดงถึงตำแหน่งสูงสุด เห็นป้ายดั่งเห็นคน เก็บป้ายแผ่นนี้ของข้าไว้ ไม่ว่าเป็นคนหรือกลุ่มอำนาจของตำหนักยมราช เจ้าล้วนมีอำนาจระดมพลได้”
………………………………………………….
ตอนที่ 476 เปิดจวนต้อนรับ!
“ไม่ค่อยดีกระมัง?” เฟิ่งจิ่วเอ่ยปาก จะให้ควบคุมกลุ่มอำนาจที่กระจายตัวไปทุกถิ่นเช่นนี้ เธอไม่กล้ารับไว้สักเท่าไหร่!
“รับไว้เถอะ!” เจ้าตำหนักยมราชยัดป้ายคำสั่งนั้นใส่มือนางแล้วหันกายเดินออกไป พลางบอกว่า “จัดการเรื่องนี้เสร็จ ข้าจะมาดื่มเหล้าด้วย”
ได้ยินคำพูดนี้ มุมปากเฟิ่งจิ่วก็กระตุก ยิ่งเห็นใบหูแดงก่ำของชายหนุ่มที่จากไป รอยยิ้มจึงเบ่งบานบนริมฝีปากโดยฉับพลัน
ชายที่ทั้งเสแสร้งทั้งหยิ่งยโสคนนี้ เธอเมาเหล้าครั้งเดียว จะมีครั้งที่สองอีกได้อย่างไร?
“ไปเถอะ! ไปดูเสียหน่อยว่าผู้ครองแคว้นเรายามนี้เปลี่ยนไปเป็นอย่างไรแล้ว” เธอเก็บป้ายคำสั่ง ก่อนจะเคลื่อนฝีเท้าเดินออกไป
เหลิ่งซวงกับเหลิ่งหวาด้านหลังมองหน้ากัน ยิ้มเล็กน้อย ก่อนเดินตามหลังนางไปข้างนอก
คืนนี้คนจวนตระกูลเฟิ่งพูดได้ว่านอกจากเฟิ่งเซียวที่เก็บตัวฝึกบำเพ็ญ รวมถึงองครักษ์วัยกลางคน
