ะไร ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ถ้าอย่างนั้น…
ความคิดหนึ่งก่อตัวขึ้นในใจพวกเขา แต่ตอนนี้ไม่ว่าใครก็ไม่กล้าพูด ยังคงคุกเข่าอยู่กลางท้องพระโรงด้วยความเคารพ ตั้งใจฟังคำสั่งการและกำชับจากมู่หรงป๋อด้านบน
“พอแล้ว ถอยออกไปให้หมด! คืนนี้ตามไปพร้อมกับข้า ข้าไม่เชื่อหรอกว่าลำพังแค่จวนตระกูลเฟิ่งกับผู้แข็งแกร่งคนเดียวจะต่อต้านทหารองครักษ์นับพันนับหมื่นของข้าได้!” น้ำเสียงเขาคร่ำเครียด โบกๆ มือส่งสัญญาณให้ทุกคนเบื้องล่างแยกย้ายไป
ผู้คนเบื้องล่างเดิมทีคุกเข่าไม่กล้าขยับเขยื้อน ยามนี้ได้ยินคำพูดเขาต่างก็พากันขานรับด้วยความยำเกรง หลังจากคารวะถึงจะลุกขึ้นถอยไป ออกจากท้องพระโรงมายังด้านนอก แล้วจึงถอนหายใจเบาๆ
พวกเขาหันกลับไปมองท้องพระโรง ต่างแอบทอดถอนใจพร้อมส่ายหน้า และจากไปตามๆ กัน…
………………………………………………….
ตอนที่ 474 รนหาที่ตายเอง
ดูเหมือนกลุ่มอำนาจแต่ละฝ่ายต่างก็ได้รับข่าวคราว ร้านค้าสองข้างทางและแผงลอยที่เรียงรายริมถนนต่างพากันปิดร้านเก็บแผงตั้งแต่ฟ้ามืด เมื่อค่ำคืนมาเยือน บนถนนใหญ่เมืองอวิ๋นเยวี่ยตั้งแต่หัวค่ำก็ไม่เห็นใครเลยสักคน เงียบสงัดจนประหลาด บรรยากาศอึมครึมจนรู้สึกเคร่งเครียด
จนกระทั่งบนถนนใหญ่ถูกทัพทหารแต่ละกองล้อมไว้ ทหารองครักษ์แต่ละกองวิ่งไปทางจวนตระกูลเฟิ่ง เสียงฝีเท้าวุ่นวายดังขึ้นบนท้องถนน ชัดเจนอย่างยิ่งในยามวิกาล
บริเวณมุมมืด หลังจากคนที่แต่ละกลุ่มอำนาจและตระกูลส่งมาเพราะได้ยินข่าวลือเห็นทห
