ตอนที่ 469 เจ้าแกล้งข้า
แต่สิ่งที่ไม่ว่าอย่างไรเจ้าตำหนักยมราชก็นึกไม่ถึงคือ สตรีคนนี้ใช้มือหนึ่งโอบคอเขาไว้และดึงไปข้างกายนาง ริมฝีปากอุ่นร้อนเข้ามาแนบชิดข้างหู ลมหายใจอุ่นร้อนและความรู้สึกชาวาบทำให้ร่างกายเขาพลันแข็งทื่อ รู้สึกแต่ว่าไอร้อนพุ่งลงไปยังท้อง
สาวน้อยผู้เมามายบางคนยังไม่รู้ว่าทำอะไรลงไป ยังคงพ่นลมหายใจร้อนรินรดข้างหูเขา ถึงขั้นขึ้นเสียงหัวเราะที่หยอกเย้าเสนาะหูราวกระดิ่งเงิน
“ฮิๆๆ… ข้าจะบอกท่านนะ จริงๆ ท่านหน้าตาทั้งหล่อทั้งเท่ อืม…ระรื่นหูระรื่นตามาก”
ไม่ทันไร มือที่กดคอเจ้าตำหนักไว้ก็ไต่ขึ้นไปลูบใบหน้าเขา เฟิ่งจิ่วหัวเราะขึ้นมา เอ่ยอย่างคนพาลว่า “อย่าคิดว่าข้าไม่รู้นะว่าทั้งวันท่านเอาแต่เดินไปมาต่อหน้าข้าเหมือนนกยูงรำแพนเพื่อจะยั่วยวนข้า ท่านเชื่อไหมว่าข้าทนไม่ไหว เอิ๊ก…ถึงได้กระโจนใส่ท่าน?”
เธอเรอครั้งหนึ่ง มือข้างหนึ่งลูบๆ หน้าอก สายตาฉ่ำเยิ้มเห็นชายตรงหน้าจ้องตรงมาอย่างเร่าร้อนด้วยดวงตาดำลึกล้ำ เธอพลันหงุดหงิด ริมฝีปากแดงพึมพำว่า “มองอะไร? หากมองอีกเชื่อหรือไม่ว่าข้าจะจัดการท่านเสีย!”
“อ้อ? เจ้าจะจัดการข้าอย่างไรรึ? พูดมาตามตรง เจ้าต้องการข้ามานานแล้วใช่หรือไม่?”
น้ำเสียงเขาทั้งทุ้มต่ำและแหบพร่า มีเสน่ห์ดึงดูดที่ทำให้ใจคนลุ่มหลง เปล่งออกมาเบาๆ ก็เสมือนจะล่อลวงและยั่วยวน ดวงตาดำขลับล้ำลึกฉายประกายร้อนแรงแผดเผากำลังจ้องมองสาวน้อยตรงหน้าที่เมามายได้ที่ รู้สึกเพียงว่า
