ังเห็นอิ่งอีส่ายหน้าให้ เขาก็ถอนหายใจเบาๆ แล้วมานั่งลงข้างโต๊ะหินในลาน
ส่วนภายในเรือน หลังจากเจ้าตำหนักยมราชที่ดื่มอยู่คนเดียวได้ยินคำพูดฮุยหลางด้านนอก เขาหยุดมือที่รินเหล้าเล็กน้อย สีหน้าตกใจเบาๆ
นางก็อารมณ์ไม่ดีเช่นกัน? คืนนี้กลับมายังไม่ได้กินอะไร?
นึกถึงที่วันนี้นางไปเดินเล่นรอบๆ ด้านนอกเป็นเพื่อนเขาทั้งวัน นอกจากโจ๊กพวกนั้นที่กินตอนใกล้เที่ยงก็ยังไม่กินอะไรอีกเลย จึงอดขมวดคิ้วไม่ได้
ผู้หญิงคนนี้ทำไมถึงไม่รู้จักดูแลตนเองเช่นนี้?
เขาวางกาสุราลงและลุกยืนขึ้นโดยไม่คิดสักนิด เมื่อเดินถึงประตูห้องและจะเปิดมันออก มือกลับชะงักเล็กน้อย…
………………………………………………….
ตอนที่ 466 หัวใจบีบรัด
แค่ชะงักไปนิดชั่วขณะหนึ่ง เขาก็เปิดประตูเดินออกไปยังด้านนอก พลางบอกสองคนในลานว่า “สั่งทางครัวเตรียมกับข้าวมาสองสามอย่าง ข้าวสองชามและน้ำแกงหนึ่ง ส่งไปที่เรือนนาง”
ระหว่างที่พูดเขาเดินออกจากเรือนมาแล้ว เอามือไพล่หลังมุ่งหน้าไปยังเรือนเฟิ่งจิ่ว สองคนด้านหลังเห็นเข้าจึงมองหน้ากัน
“นายท่านไปหาภูตหมออีกแล้ว? เขาโกรธนางอยู่ไม่ใช่หรือ?” ฮุยหลางตะลึงอยู่บ้าง คิดว่าทำไมยามนายท่านพบภูตหมอแม้แต่ความขี้โมโหสักนิดก็ไม่มีแล้ว? ตอนที่กลับมายังมีไฟโกรธในใจ แต่เพิ่งได้ยินเขาบอกว่าภูตหมอยังไม่ได้กินข้าวเย็นเลย ก็กุลีกุจอรีบออกไปเสียแล้ว!
“นี่เขาเรียกว่าคนกลัวเมีย อีกหน่อยแต่งงานกับภูตหมอแล้ว นายท่านต้องถูกกินตายแน่ๆ” อิ่งอีพูดจ
