ตอนที่ 461 วาบหวามเกินไป
ฮุยหลางกับอิ่งอีด้านหลังเห็นหอตรงหน้า ในใจก็อดเกิดลางสังหรณ์ไม่ดีอยู่รางๆ ไม่ได้ ทำไมการตกแต่งหอนี้ถึงคล้ายคลึงกับโรงค้าเด็กหนุ่มของเริ่นเสียงถึงเพียงนั้น? ที่นี่…คงไม่ใช่หอนางโลมหรอกกระมัง?
นึกถึงตรงนี้ริมฝีปากเขาก็ขยับ สีหน้าเปลี่ยนเป็นประหลาด อยากจะเอ่ยปาก แต่เห็นสีหน้าเฝ้ารอคอยของนายท่านแล้วปิดปากเงียบทันควัน ครั้นมองไปทางภูตหมอกลับเห็นบนหน้านางเต็มไปด้วยความตื่นเต้น
เห็นเช่นนี้ เขาชำเลืองมองอิ่งอีอย่างอดไม่ไหว เห็นว่ายามนี้เห็นสหายจ้องมองหอนั้นอยู่เช่นกัน สีหน้าคล้ายกำลังครุ่นคิด
เขายกแขนเสื้อขึ้นเช็ดๆ เหงื่อที่ไหลซึมตรงหน้าผาก หวังก็แต่ว่าเขาจะเดาคิดผิดไป! ไม่เช่นนั้น…พานายท่านมาเที่ยวหอนางโลม? เขาไม่กล้าจินตนาการจริงๆ ว่าหลังจากนายท่านเข้าไปแล้วจะแสดงท่าทีเช่นไร?
ความคิดเช่นนี้เดาว่าคนทั่วไปคงคิดไม่ได้โดยแท้ แต่เมื่ออยู่กับคนที่นิสัยประหลาดอย่างภูตหมอ เรื่องพิลึกเช่นนี้จึงเป็นปกติอย่างยิ่ง
เขาว่าแล้ว ภูตหมอจะรับปากไปเดินเล่นรอบๆ กับนายท่านทั้งวันอย่างง่ายดายเพียงนั้นได้อย่างไร? ที่แท้ก็รอนายท่านอยู่ที่นี่เอง! หรือนางนึกว่าการส่งสาวงามสองสามคนให้แล้ว นายท่านจะหยุดความคิดที่มีต่อนางไป?
ต้องรู้ไว้ว่าสาวงามอะไรพวกนั้น ข้างในหอนารีวิไลของตำหนักยมราชยังมีมากกว่าสาวงามของที่ไหนๆ แต่ก็ไม่เคยเห็นนายท่านมีใจให้ใคร หากนายท่านฆ่าเวลากับพวกสาวงามได้จริงคงไม่รีบเด
