ินทางตั้งไกลมาหาภูตหมอ พูดขึ้นมาแล้วเขาก็ยังแปลกใจจริงๆ
นายท่านชอบภูตหมอตรงไหนกันแน่? พูดถึงเรื่องความงาม แม้นางจะงามล้ำล่มเมือง แต่สำหรับพวกเขาที่เคยเห็นสาวงามมาทุกประเภท เรื่องความงามอะไรนั่นไม่ควรค่าให้พูดถึงเลยจริงๆ
หากพูดถึงวรยุทธ์และพรสวรรค์? สตรีที่มีพรสวรรค์มากกว่าภูตหมอมีถมเถไป เพราะนางกลั่นยาเซียนปรุงยาเป็น? นั่นยิ่งเป็นไปไม่ได้ อีกทั้งนายท่านไม่ใช่คนที่มีความคิดตื้นเขิน จะชอบพอและตกหลุมรักนางเพียงเพราะเรื่องพวกนี้ได้อย่างไร?
เช่นนั้น หรือว่านายท่านจะหลงรักนิสัยที่กลับกลอกเจ้าเล่ห์ราวจิ้งจอกและกลอุบายพิลึกพิลั่นนั่น?
นึกถึงตรงนี้แล้ว มุมปากเขากระตุกอย่างอดไม่ได้ นายท่านคงจะเป็นพวกที่ชอบความเจ็บปวดกระมัง! ยิ่งเสียเปรียบเพราะภูตหมอ เขายิ่งอยากกระโจนเข้าไปหา
“นายท่าน”
ทันใดนั้น เสียงอิ่งอีดึงจิตใจที่ล่องลอยของเขากลับมา เขาเหลือบมองอิ่งอีข้างๆ ก็เห็นว่ามือหนึ่งของอีกฝ่ายกุมท้องไว้ ใบหน้าเผยความเจ็บปวด “ข้าน้อยกินจนท้องเสีย ขอตัวก่อนได้หรือไม่ขอรับ?”
เจ้าตำหนักยมราชหันมาชำเลืองมองเขา แล้วเอ่ยเรียบๆ “ไปเถอะ!”
“ขอบคุณนายท่าน” อิ่งอีกล่าวจบก็หมุนตัวจากไปอย่างรวดเร็ว ฮุยหลางข้างๆ กันมองเสียจนตาค้างด้วยความตกตะลึง
เจ้า เจ้าบ้านี่หนีไปซะแล้ว?
ขณะเขากำลังคิดว่าต้องเรียนรู้การหนีเอาตัวรอดเป็นยอดดีจากสหายหรือไม่ ก็เห็นภูตหมอพานายท่านเดินเข้าไปเสียแล้ว เห็นเช่นนี้เขาจึงทำได้เพียงเดินตาม
