หลังไปด้วยใบหน้าอึดอัดใจ
อาจเพราะกันผู้คนออกไปแล้ว ภายในหอจึงไม่ได้อึกทึก มีเพียงหญิงงามอายุราวสามสิบกว่าถือพัดคนงามบิดสะโพกส่ายเอวบางเดินเข้ามาต้อนรับ
“อุ๊ยตาย คุณชายทั้งหลายมาถึงเสียที เหล่าแม่นางในหอเตรียมตัวเรียบร้อยนานแล้วเจ้าค่ะ เมื่อครู่ยังมีบางคนถามว่าทำไมพวกคุณชายยังไม่มา”
หญิงงามวัยออกเรือนสวมชุดแพรไหมเบาบางสีแดงที่ค่อนข้างโปร่งแสง สะโพกผายเอวบางเสริมด้วยหน้าอกขาวราวหิมะที่วับๆ แวมๆ เหมือนจะกระเด้งออกมา ดูแล้วน่าเย้ายวนยิ่งนัก
มือหนึ่งของนางถือผ้าเช็ดหน้าสีแดงสะบัดลงบนร่างเฟิ่งจิ่วเบาๆ อีกมือใช้พัดบดบังริมฝีปากแดงสวยสดงดงามพลางหัวเราะเบาๆ เสียงนั้นฟังแล้วทำให้อิ่งอีด้านหลังเจ้าตำหนักขนลุกซู่ทั้งร่าง
วาบหวามเกินไปชัดๆ…
………………………………………………….
ตอนที่ 462 อย่ามาแตะ!
เวลานี้เอง เจ้าตำหนักยมราชมองเห็นภาพเช่นนี้ สีหน้ากลับหมองคล้ำ กลิ่นอายชั่วร้ายทั่วร่างกระจายออกมาพร้อมกัน ทำให้แม่เล้าที่เดิมอยากจะเข้าใกล้หยุดนิ่งอยู่กับที่ทันที และทำไม่ได้แม้แต่จะยิ้มหัวต่อ!
เขาจ้องเฟิ่งจิ่วข้างกายด้วยสีหน้าถมึงทึง เอ่ยถามขณะกัดฟันกรอดเบาๆ “จุดสำคัญที่เจ้าบอกคือสิ่งนี้หรือ?”
“ฮี่ๆ ไม่ใช่สิ่งนี้ เป็นด้านหลังพวกนั้นต่างหาก”
เธอคล้ายมองไม่เห็นความโกรธของเขา พยักเพยิดสื่อให้เขามองไปทางเหล่าหญิงงามชดช้อยที่กำลังลงมาจากชั้นสอง พลางบอกว่า “ข้าจ่ายเงินราคาสูงเพื่อให้แม่เล้าคัดเลือกพวกนางโลมมาโดยเฉพาะ ท่
